8 de agosto de 2008:
Andaina nocturna. Conta o cronista:
"O outro día, bo, na noitiña houbo a dicir dos astrónomos
unha alienación de planetas, pois ben, si houbo alguén que
ollase para o castro de san Cibrao ou mesmo para o san Trocado e mais
si viu os corenta comensais da cea de Laias, chegaría a conclusión
de que non eran planetas ¡eran satélites! Pois nunha noite
moi clara viuse como daban voltas ata estabilizar a súa órbita
o redor dunha luz mais forte que ben puidera ser un planeta, facendo un
estudio detido dos sons que se oían pódeselle chamar a este
planeta o planeta queimada, aínda que ben mirado puidera ser un
sistema parecido o solar, con unhos 20 planetas orbitando o redor dunha
estrela de luz amarelo-azulada; pero si o observador é paciente
verá que unha vez extinguida a luz os posibles planetas volven
a moverse de forma errática, incluso mais que antes, móvense
no espacio por outra órbita e entre fermosas estrelas fugaces que
os acompañan ata o mais fondo da Cida onde se esvaecen, mentres
o lonxe escoitase o canto do paxaro Ulu-lu chamando a súa femia
nunha noite máxica para esta extraordinaria “Bágoas
de San Lourenzo” "
20 de xullo de 2008:
Conta o cronista: "Como era unha extraordinaria
non se buscaron novos camiños, así e todo, e mais ser unhos
camiños moi pisados por nos, parecéronnos descoñecidos
ofrecéndonos unhas estampas ben distintas das que tiñamos
mirado, e como os carreiros levábannos polo Ribeiro falamos de
beber viño, e bebelo nas cuncas de pedra meténdolle a uña
do polgar para que non escorregase, cousa seica pouco hixiénica
a dicir de Sanidade e retiradas por mor da saúde, e entre leria
e leria chegamos ó comedor, bebemos por vaso de vidro que é
moito mais limpo, e tomamos o café nun pocillo de cartón
cheo de propaganda ¡cousa hixiénica,chico! E como a cousa
estaba de saúde, camiñar é boísimo que imos
dicir nos, comer ben é macanudo e fixémolo. Pois fomos rematar
a piscina do Cándido, e sentounos de perilla por que xa sabedes
que a auga é saúde, sobre todo si esta quieta e morna, como
foi o caso". Fotos
de Luisa
29 de xuño de
2008: Bus. Barco. Illa de ONS. Sol. Bandeiras de España. Un día
fermoso, que rematou con España gañando a Eurocopa. Cronista
dixit: "Volvemos
a illa de Ons para ver como evolucionou despois da nosa colonización
alá por o 10 de xuño do 2007 e a verdade que vai parecido
a como vai o vello continente, aumentando o cemento e as comodidades ¿?
O dia foi perfecto a organización sobresaínte e a pesares
de ser moitos os que camiñaron por a mañá e poucos
os da tarde o sistema foi RILLAMILLAS nas dúas veces, uns corren
mais que outros, pero chegamos todos o mesmo sitio e gozando cada un a
súa maneira. Houbo baño e un regreso sosegado no mar e un
pouco alborotado en terra, as novas xeracións de andaregos querían
ver o balón-pe, o futuro pódenos traer algún tirano,
todo rematou ben, chegamos para ver o final da primeira parte toda a segunda
e o que lle colga, e ganaron os roxos.
Apetecíame rematar co estribillo dunha canción dos vellos Tequila, que volven soar, aquel que di: que el tiempo no nos cambie, pero igual non nos viña mal algunha pincelada.
Ata setembro". Fotos aquí. Fotos de Luisa.
Apetecíame rematar co estribillo dunha canción dos vellos Tequila, que volven soar, aquel que di: que el tiempo no nos cambie, pero igual non nos viña mal algunha pincelada.
Ata setembro". Fotos aquí. Fotos de Luisa.
22 de xuño de
2008: Roteiro A SENDA DE OURO, organizada pola cruz bermella do Carballiño.
15 de xuño de
2008: Andaina por Mondaríz. María invitou a churrasco. Xenerosidade.
Graciñas. Fotos
8 de xuño de
2008: Andaina do día do deporte. CONVOCA: Concello do Carballiño.
ORGANIZA: Luciano. DIRECTOR DE ORATORIA: Darío.
Nais, pais, nenos, nenas, mozos e mozas... un pouco de todo. 45 persoas tomamos a saída na Estación de Autobuses ás dez da mañán. O concellal de deportes, Manolo Dacal, estaba alí para regalarnos camisetas, panos, gorras, unha botelliña de auga... Darío explicounos por qué estabamos alí... e Luciano púxose en cabeza para dirixir a marcha. Parque. Mesego. ¿Seara?. Pena Cobertoira. Pontarriza. Godás. Carballiño. Unha fermosa camiñata por sendeiros inéditos, vírxenes, alfondrados de sombras e follas de carballos, entre fentos e flores, entre silencios e conversas... Na Pontarriza (de "ponte terriza" =de táboas cubertas de terra, como nos explicou Bernardo) visitamos o museo etnolóxico. Pero antes de entrar no pobo xa poidemos ver ó aire libre unha leira sementada de botellas de plástico penduradas no aire, unha das máximas expresións da idiosincrasia imaxinaria da terra galega.
En todo momento Darío foi cerrando a marcha, coidando de que ninguén se perdese, labor que fixo coa súa acostumada eficacia.
Chegamos á Carballiño á unha e media, con británica puntualidade, para saborear uns pinchos ofrecidos polo Concello. Fotos aquí.
Nais, pais, nenos, nenas, mozos e mozas... un pouco de todo. 45 persoas tomamos a saída na Estación de Autobuses ás dez da mañán. O concellal de deportes, Manolo Dacal, estaba alí para regalarnos camisetas, panos, gorras, unha botelliña de auga... Darío explicounos por qué estabamos alí... e Luciano púxose en cabeza para dirixir a marcha. Parque. Mesego. ¿Seara?. Pena Cobertoira. Pontarriza. Godás. Carballiño. Unha fermosa camiñata por sendeiros inéditos, vírxenes, alfondrados de sombras e follas de carballos, entre fentos e flores, entre silencios e conversas... Na Pontarriza (de "ponte terriza" =de táboas cubertas de terra, como nos explicou Bernardo) visitamos o museo etnolóxico. Pero antes de entrar no pobo xa poidemos ver ó aire libre unha leira sementada de botellas de plástico penduradas no aire, unha das máximas expresións da idiosincrasia imaxinaria da terra galega.
En todo momento Darío foi cerrando a marcha, coidando de que ninguén se perdese, labor que fixo coa súa acostumada eficacia.
Chegamos á Carballiño á unha e media, con británica puntualidade, para saborear uns pinchos ofrecidos polo Concello. Fotos aquí.
1 de xuño de
2008: Cóntanos o cronista: "Tiña
o ano 2004 un mes de vida cando nos achegamos por primeira vez aos camiños
da parroquia de San Paio, tal foi o agrado da experiencia que no outono
dese ano repetimos visita. Catro anos máis tarde volvemos para
comprobar que nos seguen gustando, ata co aspecto de selva que están
adquirindo algúns dos tramos, especialmente no monte de Santa Marta.
Como novidade esta vez subimos ao mirador que hai na cima do monte para
gozar das vistas sobre a Foz e Ribadavia mentres tomabamos con calma un
refrixerio. En resumo, nunha mañá atoldada pero calorosa,
9 amigos camiñamos amodo os 10km da ruta, algún traía
encima 50km do día anterior, así que mellor con calma que
tampouco esta RILLAMILLAS para perder partidarios. ¿Que como o
pasamos? Virvos á próxima e verédelo.
P.D. a próxima é a saída 125 e será en Mondaríz Balneario".
P.D. a próxima é a saída 125 e será en Mondaríz Balneario".
18-05-2008: Roteiro
polo Coto de Novelle. Así nolo conta o cronista: "Só
un dos que subimos ao coto fai cinco anos presentouse en Santa Maria de
Castrelo, tres RILLAMILLAS que aquel afastado 30 – 03 - 2003 non
estiveron e un servidor fixemos de recibidores a unha nova incorporación
e a 6 visitantes, entre todos e a un ritmo tranquilo e divertido (o dos
chistes, haber si empeza a cambialos ¡que xa é hora!) fomos
tomando altura sen pausa ata alcanzar Coto Novelle onde, esta vez si,
gozamos das vistas e dos tentempiés, logo dun intre distendido
comezamos o descenso, si a subida ten miolo a baixada tamén ten
faragulla, ata escaleiras no Rial, de volta en Castrelo comprobamos a
diferenza de maduración das cereixas en só 600m. de diferenza
de altitude, en Reigoso non valían pero en Padreiro si (houbo catadores)
Camiñada bonita e entretida, a pesar de que ao principio algunha
mociña bocexou nada máis pór o pé en terra,
pasouno, pasámonolo moi bién".
Fotos.
04 de maio de 2008:
Luisa cóntao así: "Primeiro
domingo de maio. Oito rillamillas dispostos a facer unha camiñada
corta e rapidiña... polos arredores do Orcellón. Entre pisada
e pisada, contos e mais contos...
O Penedo: flores,flores e mais flores... Un cacho da ruta dos Arrieiros: mais contos, risas e flores.
Lebozas: aparecen moi finas, tímidas, discretas, mansiñas unhas Gotiñas, que nos serven para refrescar, e mais para facernos mais ierresistibles as flores.
Recordos, lembranzas...volta a mais tenra infancia.
Bouteiro: pisadas mais meudiñas... flores, flores, día de flores, e volta por Miomas entre flores, risas, lembranzas....Ó fin 18Km recollendo flores para todas as MAMÁS". Fotos.
O Penedo: flores,flores e mais flores... Un cacho da ruta dos Arrieiros: mais contos, risas e flores.
Lebozas: aparecen moi finas, tímidas, discretas, mansiñas unhas Gotiñas, que nos serven para refrescar, e mais para facernos mais ierresistibles as flores.
Recordos, lembranzas...volta a mais tenra infancia.
Bouteiro: pisadas mais meudiñas... flores, flores, día de flores, e volta por Miomas entre flores, risas, lembranzas....Ó fin 18Km recollendo flores para todas as MAMÁS". Fotos.
20 de abril de 2008:
Conta o cronista: "Recibiunos
a Pena de Francia con chuvascos intermitentes (os do tempo cada vez atinan
mellor) e nada máis pór os pés no chan empezamos
a subir cara ao punto geodésico, nunha mañá gris,
que o foi menos grazas ao amarelo dos alecrins que enmarcaban o carreiro
cara ao berce do Arenteiro, lugar que acadamos logo de cruzar os pobos
de Roiriz, Pallota e Cabana, todos eles envolvidos no característico
cheiro dos produtores de boa carne. Tras pór o goretex a proba
polo Val das Eguas chegamos de volta á capela da Pena de Francia
cando a choiva deixou de ser intermitente para chover a fío, pero
xa estaba andado o camiño, e gozado pois a andada foi fermosa"
Fotos.
6 de abril de 2008:
Ruta pola serra do Candán, concello de Forcarei. Saida dende
o Mosteiro de Aciveiro. Ruta circular. Primeiro subir e logo baixar.
Día de sol. Xa facía tempo que non sentía correr
o suor polas costas camiñando cos rillamillas. Arriba os eólicos
daban voltas e voltas sen parar. Un deles tiña un "rodamiento"
aveirado e facía un ruido inapropiado. Vacas leiteiras polo
camiño. Prados e prados verdes. Xa cerca do alto vimos que
viñan en dirección contraria un grande exército
de sendeiristas. Preparámonos para a batalla. Estabamos dispostos
a loitar. Pero ó final todo se resolveu nun amistoso diálogo.
"¿Así que vos sodes os famosos rillamillas?".
"Sí. E vos?". "Somos de Vigo". E todo quedou
nun encontro amizoso. No exército dos rillamillas camiñamos
no día de hoxe 18. E como diría o noso cronista, pasámolo
ben, moi ben. Fotos por aquí.
Camiño de Santiago
dos rillamillas. Fotos
de Luisa. Fotos
do I tramo.
23 de marzo de 2008:
Ruta de pascua: Así nos conta o cronista o que pasou: "¡Só
tres camiñantes! fixémoslle a pascua á boa media
de asistencias que levaba RILLAMILLAS nos últimos tempos. Poida
que o frío da mañá, o ter que comprar ovos a última
hora (hai moito padriño descoidado) as vacacións en Rapa
Nui, as procesións...O asunto é que tres andaregos entre
conto e conto completaron unha camiñada de moito asfalto entre
os concellos de Boborás e Carballiño, pasárono ben
e santas pascuas".
9 de marzo de 2008:
ruta circular por cerca de Carballiño. Con asistencia de 13 ou
14 rillamillas. Así o conta o cronista: "Día
frío, pero a porcentaxe de participación foi alta, 43´75
% de participación feminina e 56´25 % masculina. A pesar
de non ter as ideas claras empezamos a camiñar con todas as nosas
forzas, chegando ao primeiro punto dubidoso do camiño e tras empregar
cabeza e corazón decantámonos pola opción de centro,
seguindo este camiño levounos a outras paraxes conflitivas pero
dado que en Galicia todos os recunchos e carreiros son bos optamos por
Galicia decide o que nos achegou o punto de inicio onde tomamos unhas
cervexas para celebrar que todos saímos gañadores nunha
camiñada moi democrática". Fotos
de Luisa aquí.
2 de marzo de 2008.-
Ruta por Castrelo de Miño. Conta o cronsta: "Primeira
extraordinaria do ano 2008, fomos para facer bulto(e fixemolo porque ainda
eramos ben deles) nunha competición acuatica no Ribeiro, cousa
curiosa esta de que o viño sempre este en sitios nos que abonda
a auga.De paso,ou millor, a pasos fixemos unhos fermosos seis kilometros
, visitamos unha bodega de cubas vellas, que non cheas, e ceibamos un
pardau preso nunha rede que tapaba un alcouve, achegamonos a beira do
encoro cando ós primeiros regatistas, asemade que iles acadamos
o Club Náutico de Castrelo onde aplaudimos ós deportistas,
e saido o sol nosoutros marchamos (os pinchos pasaban a tarde)eso si,
denantes fomos degustar o viño de J.Ramón, recen trasegado,
asi e todo estaba ben bo.
Alguns ainda tiñamos gana de andar e despois de xantar fomos por a outra beira do Miño, entre Barbantes e Laias.
P.D. esta non conta para BOTIÑAS". Fotos de Castrelo de Miño. Fotos de Luisa aquí.
Alguns ainda tiñamos gana de andar e despois de xantar fomos por a outra beira do Miño, entre Barbantes e Laias.
P.D. esta non conta para BOTIÑAS". Fotos de Castrelo de Miño. Fotos de Luisa aquí.
24 de febreiro 2008.
Roteiro por Beariz. O cronista cóntao así:
"Porque non o valía Verín
Optamos por facer unha
Ruta en Beariz
Conducidos por Bernardo
Onde non estaba seco
Camiñamos en mollado
Empuxando contra o dente
Limpamos moi ben os pratos
Todos ficamos fartos
Aproveite. Vémonos na siguiente".
Fotos aquí.-
"Porque non o valía Verín
Optamos por facer unha
Ruta en Beariz
Conducidos por Bernardo
Onde non estaba seco
Camiñamos en mollado
Empuxando contra o dente
Limpamos moi ben os pratos
Todos ficamos fartos
Aproveite. Vémonos na siguiente".
Fotos aquí.-
10-02-2008.- Andaina
polo Paraño. Así o conta o cronista: "Como
subiu todo! É incrible o costa arriba que se poñen algunhas
cousas, mesmo algúns sitios como os camiños do Paraño,
subiu todo tanto que ata a participación nas camiñadas RILLAMILLAS
esta en máximos históricos. Onte corentantos, hoxe trintantos.
Poida que a todo isto axudase o día, especialmente belo, pero é
de supor que o bo facer e a acollida RILLAMILLAS tamén ten parte
nesta ampliación de clientes. É tal a boa marcha (cada vez
máis rápido) do produto, que están xurdindo ideas
moi interesantes para optimizar as ofertas, tal é así que
acabamos cunha forte baixada, posibilitada polos beneficios acumulados
durante toda a mañá, aire limpo do Testeiro, bocadillos
caseiros de Maria e preciosa ruta a dicir dos accionistas, que felicitaron
ao promotor alimentando igualmente o seu espírito.
¡Hai que manter a cota de mercado!" Fotos aquí
¡Hai que manter a cota de mercado!" Fotos aquí
27-01-2008: 43 rillamillas
camiñaron polo Camiño de Santiago, de Cea a Oseira, lembrando
ó amigo Pepe Castro. Familiares e amigos de Pepe sumáronse
cos rillamillas habituais... convertendo esta andaina na máis "multitudinaria"
de toda a historia dos rillamillas. Fixo un bo día. Despois da
andaina seguiu unha comida en Cotelas, onde 52 persoas compartiron mesa,
mantel e sentementos. Un día emotivo e fermoso.
O noso cronista cóntao deste xeito: "¿Memoria? Hoxe, día primaveral a pesar de estar en pleno inverno, saímos a camiñar unha especie de lexión romana, e aínda que hai moito RILLAMILLAS, o habitual é que sexamos unha guerrilla de galos. A ruta que pretendía ser relaxada e suave foino algo menos do esperado. Como é costume en RILLAMILLAS, a velocidade de cruceiro, sensacional: 14 Km. en 3 horas. E iso que o guía tiña unha lene coxeira...A organización que frecuentemente é... non é, neste día foi insuperable. A comida, que parecía ía ha ser triste polo feito de recordar a un amigo que xa non está, volveuse alegre como el era, o que me fai pensar que o non velo non implica que non estivese alí con todos nós, é máis, creo que cada quince días está na estación de autobuses para ir coa guerrilla ata onde faga falta. E é que as aparencias ás veces engánannos".
Pilar Abraldes viuno así: "RILLA MILLAS, RILLA Millas, Rilla Millas…Ás doce e cuarto do mediodía deste domingo, vintesete de xaneiro, coroaron os novecentos sesenta metros da Serra da Martiñá os corenta e tres Rillamillas que subiron, subiron, dende Cea, e tocaron un dos ceos de Galicia.
E aló, ben alto, cada quen contemplou o amplo e despexado horizonte desta atalaia que é a Martiñá. E máis dun lembrou ó Rillamillas ausente, que, vixiante, empurrou e deu alento.
Camiñaron a presa polas carballeiras do tramo do Camiño de Santiago, entre a agua, a lama e a bosta; pegadas, sons e cheiros da Galicia da infancia dos que imos cumprindo anos. Ascenderon lixeiros, coa vista sempre na Martiña. E baixaron cáseque correndo, por atallos algúns, con Oseira como meta, obxectivo e premio, todo nun. Oseira, emociona sempre. Polo norte, polo sur, polo leste e polo oeste, por onde chegaron os Rillamillas.
Compartiron xantar en Cotelas, compartiron sensacións, compartiron recordos.
RILLA MILLAS, RILLA Millas, Rilla Millas… no contorno enteiro escoitouse esta voz, que o eco levou ata O Carballiño e ata Pepe Castro.
Para quen escribe, queda este día, na súa memoria íntima, como o da primeira ascensión á Martiñá. Tan preto, tan lonxe. Pagou a pena".
"... a beleza e a amizade son eternas..." (Bernardo) .
Está claro que esta andaina foi especial.
Fotos. Fotos de Luisa.
O noso cronista cóntao deste xeito: "¿Memoria? Hoxe, día primaveral a pesar de estar en pleno inverno, saímos a camiñar unha especie de lexión romana, e aínda que hai moito RILLAMILLAS, o habitual é que sexamos unha guerrilla de galos. A ruta que pretendía ser relaxada e suave foino algo menos do esperado. Como é costume en RILLAMILLAS, a velocidade de cruceiro, sensacional: 14 Km. en 3 horas. E iso que o guía tiña unha lene coxeira...A organización que frecuentemente é... non é, neste día foi insuperable. A comida, que parecía ía ha ser triste polo feito de recordar a un amigo que xa non está, volveuse alegre como el era, o que me fai pensar que o non velo non implica que non estivese alí con todos nós, é máis, creo que cada quince días está na estación de autobuses para ir coa guerrilla ata onde faga falta. E é que as aparencias ás veces engánannos".
Pilar Abraldes viuno así: "RILLA MILLAS, RILLA Millas, Rilla Millas…Ás doce e cuarto do mediodía deste domingo, vintesete de xaneiro, coroaron os novecentos sesenta metros da Serra da Martiñá os corenta e tres Rillamillas que subiron, subiron, dende Cea, e tocaron un dos ceos de Galicia.
E aló, ben alto, cada quen contemplou o amplo e despexado horizonte desta atalaia que é a Martiñá. E máis dun lembrou ó Rillamillas ausente, que, vixiante, empurrou e deu alento.
Camiñaron a presa polas carballeiras do tramo do Camiño de Santiago, entre a agua, a lama e a bosta; pegadas, sons e cheiros da Galicia da infancia dos que imos cumprindo anos. Ascenderon lixeiros, coa vista sempre na Martiña. E baixaron cáseque correndo, por atallos algúns, con Oseira como meta, obxectivo e premio, todo nun. Oseira, emociona sempre. Polo norte, polo sur, polo leste e polo oeste, por onde chegaron os Rillamillas.
Compartiron xantar en Cotelas, compartiron sensacións, compartiron recordos.
RILLA MILLAS, RILLA Millas, Rilla Millas… no contorno enteiro escoitouse esta voz, que o eco levou ata O Carballiño e ata Pepe Castro.
Para quen escribe, queda este día, na súa memoria íntima, como o da primeira ascensión á Martiñá. Tan preto, tan lonxe. Pagou a pena".
"... a beleza e a amizade son eternas..." (Bernardo) .
Está claro que esta andaina foi especial.
Fotos. Fotos de Luisa.
13-01-2008: 18 rillamillas,
arrieiros, paragüeiros. Ruta dos arrieiros. Chovía. Por iso
nos convertimos en paragüeiros. Camiños novos. Demasiado novos.
Ainda que as follas do outono os cubriron, facéndoos mais suaves
e levadeiros. O noso cronista cóntao así: "Volvemos,
e para empezar saímos da estacioooooooooooooooooon de autobusessssssssssss
¡corre! chegamos ao Penedooooooooooo pasamos Cornedooooooooooo ¡non
pares! tocamos Corval ¡UF! Logo dunha visitilla ao lagar e ao Pazo
salimooooooooooos cara a Sagra, Trigas, Covela, Varón ¡rápido!
Fixemos frechas para os rezzzzzzzzzzzzagados ¡marcha! subimos cara
a Sona alcanzamos outra vez o Peneeeeeeeeeeeedo camiñamos polo
centro de Carballiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiño e desbandada. 12 Km. Para
dezaoito andaregos nunha mañá chuviosa, pero apenas nos
mollamos: non lle demos tempo ás pingas de choiva.
E como o pasamos? Pois depresa". Foto. Fotos de Luisa.
E como o pasamos? Pois depresa". Foto. Fotos de Luisa.
16-12-2007: 12 rillamillas
rillamillearon tempo e tempo. Longa andaina dos apóstolos. O cronista
cóntao así:
"Desde un punto de vista obxectivo, creo que ao guía desta
camiñada deulle un ataque de ansiedade por ver tan próximo
o fin de ano e saber que era a última ruta da tempada. O medo a
un futuro incerto empúxouno a levarnos por todos os camiños
posibles, non vaia ocorrer que non volvamos camiñalos. E isto converteu
o paseo final, ruta 113, nunha xornada maratoniana de 20km, nunha circular
que tocou o concello de Irixo á altura de Cangues, e que por Valfrio
e Dornelas achegounos á parroquia de santa Uxia de Lobas, onde
grazas á amabilidade da señora Celia visitamos a igrexa
do mosteiro, explicándonos ademais como se fixo a I festa do ovo
fritido no destro de devandito cenobio.
Aconteceu tamén o primeiro accidente nunha ruta RILLAMILLAS e todo debido ao escaso mantemento que se fai das instalacións municipais no rural, por sorte todo quedou nun susto e unha ferida desinfectada co alcol que levaba un dos asistentes, o do cheiro xa é mais difícil de quitar sen unha boa ducha e unha lavadora, e é que o río non estaba para baños, nalgún punto xeado en toda a superficie. E seguindo pola súa marxe esquerda, baixamos ata Arcos, onde vimos o mural sobre o pulpo; e como se achegaban as tres da tarde corremos con ansia para chegar polo menos á segunda quenda do comedor.
Isto así foi ¿o 2008? Quen o sa?". Fotos.
Aconteceu tamén o primeiro accidente nunha ruta RILLAMILLAS e todo debido ao escaso mantemento que se fai das instalacións municipais no rural, por sorte todo quedou nun susto e unha ferida desinfectada co alcol que levaba un dos asistentes, o do cheiro xa é mais difícil de quitar sen unha boa ducha e unha lavadora, e é que o río non estaba para baños, nalgún punto xeado en toda a superficie. E seguindo pola súa marxe esquerda, baixamos ata Arcos, onde vimos o mural sobre o pulpo; e como se achegaban as tres da tarde corremos con ansia para chegar polo menos á segunda quenda do comedor.
Isto así foi ¿o 2008? Quen o sa?". Fotos.
02-12-2007: Conta o
cronista: "Fomos
31, camiñamos dirección Saleta e volvemos pola Pontarriza.
Día seco e soleado. Hai centos de retratos. Pasámolo...".
18-11-2007.- Ruta circular
por Ribadavia. 17 rillamillas, máis ou menos. Así a conta
o cronista: "Agora que están
de moda os cursos de perfeccionamento e reciclaxe, non estaría
de máis facer un en RILLAMILLAS. Hai quen esquece que as condicións
do tempo non nos baixan da burra de camiñar. ¡mira que terlle
medo a néboa do Ribeiro!. O dito: hai que facer cursos.
O caso é que houbo acordo e fomos para Ribadavia. Chegados á Veronza non había nin pinga de brétema e sí un fermoso día soleado. Así que a camiñar. Ó principio ruta urbana, incluso con escaleiras, cousa fina para quentar os xeonllos. Despois de furar por un carreiro enmarcado por valados, saímos a un mundo de costas que subimos a fume de carozo pasando sen pausa por Franqueirán e coroando o Man de Moura sen parar ata entrar no concello de Melón por A Ibia e rousando cara Ribadavia por a vella N120, zona esta de moito piche e mais lixo. Baixamos por un camiño a Francelos onde ó fin paramos a carón da ermida de san Xes. Outra vez en marcha para cruzar a vía con medo ó paxaro (AVE) e por a beira do Miño subimos ata a desembocadura do Avia seguindo por a súa banda e decatándonos de que era un ruta refrescante xa entrando en san Francisco, 10 cm. de xeo no chan e carambos de metro, chegamos de volta á Veronza.
Remate en Barbantes, onde Cándido e Pili nos serviron un lacón con grelos e moitas máis viandas. Se alguén se marchou con fame foi por que quixo. Incluso se fixo un magosto tradicional, con frouma (nin tixolas, nin bidóns) lume e castañas sen picar.
P.D. pena de conducir, a augardente era un pracer censurable". Fotos aquí
O caso é que houbo acordo e fomos para Ribadavia. Chegados á Veronza non había nin pinga de brétema e sí un fermoso día soleado. Así que a camiñar. Ó principio ruta urbana, incluso con escaleiras, cousa fina para quentar os xeonllos. Despois de furar por un carreiro enmarcado por valados, saímos a un mundo de costas que subimos a fume de carozo pasando sen pausa por Franqueirán e coroando o Man de Moura sen parar ata entrar no concello de Melón por A Ibia e rousando cara Ribadavia por a vella N120, zona esta de moito piche e mais lixo. Baixamos por un camiño a Francelos onde ó fin paramos a carón da ermida de san Xes. Outra vez en marcha para cruzar a vía con medo ó paxaro (AVE) e por a beira do Miño subimos ata a desembocadura do Avia seguindo por a súa banda e decatándonos de que era un ruta refrescante xa entrando en san Francisco, 10 cm. de xeo no chan e carambos de metro, chegamos de volta á Veronza.
Remate en Barbantes, onde Cándido e Pili nos serviron un lacón con grelos e moitas máis viandas. Se alguén se marchou con fame foi por que quixo. Incluso se fixo un magosto tradicional, con frouma (nin tixolas, nin bidóns) lume e castañas sen picar.
P.D. pena de conducir, a augardente era un pracer censurable". Fotos aquí
04-11-2007: Magosto
rillamillas 2007. O bó tempo e o cheiro das castañas animóu
á parroquia e xuntouse na festa máis xente ca nunca. 31
persoas estaban na línea de saída dunha andaina que percorreu
os vellos camiños de terra de Cenlle, por entre viñas, por
entre hortas, por entre mimosas... Fermosa senda... Un pouco de niebla
pola mañanciña... E un pouco de sol despois... Pero temperatura
moi agradable en todo momento.... Estaban os habituais... algúns
primeirizos... xente de caminhantes de Vigo... Ó remate da andaina
o amigo Soto improvisou un ximnasio e púxonos a todos a facer estiramentos...
Todos os corpos e unha boa parte das almas agradeceron a sesión
de ximnasia...
Logo, para a comida, empezou a chegar xente e xente. Rillamillas xubilados. Familiares e amigos de rillamillas... Ata chegar a máis de sesenta persoas. Nunca se xuntaran tantos... O noso Presidente, Darío, emocionouse e empezou a decirnos "unhas palabras"... Logo o xantar: cocido,castañas, postre, café... Un forte aplauso para o noso amigo Pepe Castro... E logo guitarra, música, e festa... Todo en boa harmonía... Un día para lembrar...
Pilar, que sabe andar e mirar, viuno así: "E a Vilar de Rei fóron os Rillamillas o primeiro domingo deste mes de novembro. Adentráronse polas terras de Cenlle que van dar onde o Miño discorre por unha das máis fermosas paixases do seu tránsito cara o Océano. Camiñaron, os Rillamillas, entre viñas dun Ribeiro que, aínda deixado a monte, emborracha màis aínda os sentidos neste outono de luces, cores, e calores. E así, gañados polo hedonismo de andar, foron quen os Rillamillas de facer altos no camiño. Vilar de Rei, A Lama, Ervededo-avituallamento privilexiado sobre o Miño-A Pena... fotografías incesantes para as retinas.
Logo, para a comida, empezou a chegar xente e xente. Rillamillas xubilados. Familiares e amigos de rillamillas... Ata chegar a máis de sesenta persoas. Nunca se xuntaran tantos... O noso Presidente, Darío, emocionouse e empezou a decirnos "unhas palabras"... Logo o xantar: cocido,castañas, postre, café... Un forte aplauso para o noso amigo Pepe Castro... E logo guitarra, música, e festa... Todo en boa harmonía... Un día para lembrar...
Pilar, que sabe andar e mirar, viuno así: "E a Vilar de Rei fóron os Rillamillas o primeiro domingo deste mes de novembro. Adentráronse polas terras de Cenlle que van dar onde o Miño discorre por unha das máis fermosas paixases do seu tránsito cara o Océano. Camiñaron, os Rillamillas, entre viñas dun Ribeiro que, aínda deixado a monte, emborracha màis aínda os sentidos neste outono de luces, cores, e calores. E así, gañados polo hedonismo de andar, foron quen os Rillamillas de facer altos no camiño. Vilar de Rei, A Lama, Ervededo-avituallamento privilexiado sobre o Miño-A Pena... fotografías incesantes para as retinas.
Algo máis de trinta Rillamillas camiñaron a paso decidido. Á cabeza, os máis novos, que xa collen o relevo. As fadas, que non meigas, Lucila e Elena. Os correosos Pablo e Pablo Marino. E os serios, Lucas e Raúl, cada un ó seu. Houbo incorporacións amigas e queridas. Benvidas sexan e por moito tempo. Animou o anuncio do Magosto. Sentou, á mesa dos veciños de Vilar de Rei, á parentela menos correosa. Cocido, viño do Ribeiro, postres da casa, licores, castañas e, cómo non, as voces da terra, que tamén as dá o Ribeiro.
Contan as crónicas que o noso cronista esperaba o desafío a propòsito da andaina dos Rillamillas polos seus dominios...
A propósito. Os recén chegados somos, se cadra, algo pesados. Pero está ben eso de andar e mirar" . Fotos aquí.
21-10-2007:
Ruta dos callos. Cada ves está mais claro que "os rillamillas"
é un grupo primeiramente gastronómico... e que ademáis,
de cando en cando, se adican a camiñar... Hoxe, sen ir mais lonxe,
o arrecendo dos callos que chegaba dende Corzos... atraeu ós feligreses
e na parroquia rillamillas xuntaronse ata 22 persoas. Camiñaron.
Perdéronse. Agatuñaron por unha cloaca para atravesar por
debaixo da autopista... e finalmente chegaron, ¡todos vivos!, a
Corzos. Alí agardaban os callos... Sete dos 22 foron xantar á
casa, pero os outros 15 comeron e beberon en boa sintonía... Tal
como estaba previsto... a paparota multiplicou o número de rillamillas...
O cronista cóntao así: "Camiño de regreso, é a definición mais apropiada para a camiñada do 21 de outubro de 2007. Ao principio eramos un grupo de xubilados, vendo as obras do AVE e a autovia, fomos rexuvenecendo á vez que nos metiamos por unhas hortas buscando un camiño que resultou ser o mesmo que deixaramos uns metros antes, logo dun refrixerio na bonita casa da promotora da ruta (Angeles) sentímonos como adolescentes, e xa pasado Fontaiñas pasamos a ser nenos, rebeldes e aventureiros, saltando valos e coándonos por tubaxes cara a un destino incerto, logo de rirnos un intre e arrastrar as nádegas polos terrapléns, chegamos a Corzos onde a maioría quedou a gozar dos callos preparados por Paz e Manolo, máis dun co bandullo cheo durmiuse como un bendito bebe. Unha auténtica regresión ata a máis tenra infancia. Mimiños". Fotos aquí.
O cronista cóntao así: "Camiño de regreso, é a definición mais apropiada para a camiñada do 21 de outubro de 2007. Ao principio eramos un grupo de xubilados, vendo as obras do AVE e a autovia, fomos rexuvenecendo á vez que nos metiamos por unhas hortas buscando un camiño que resultou ser o mesmo que deixaramos uns metros antes, logo dun refrixerio na bonita casa da promotora da ruta (Angeles) sentímonos como adolescentes, e xa pasado Fontaiñas pasamos a ser nenos, rebeldes e aventureiros, saltando valos e coándonos por tubaxes cara a un destino incerto, logo de rirnos un intre e arrastrar as nádegas polos terrapléns, chegamos a Corzos onde a maioría quedou a gozar dos callos preparados por Paz e Manolo, máis dun co bandullo cheo durmiuse como un bendito bebe. Unha auténtica regresión ata a máis tenra infancia. Mimiños". Fotos aquí.
07-10-2007: Ruta por
Beariz. Pili, a nosa mellor periodista, cóntanolo así: "…E
mentres os valerosos Rillamillas do Camiño entraban, o domingo,
na vella Iruña... os Rillamillas da Xirazga ascendían os
cumios da Terra de Montes de Beariz. Tiñan ante sí as Terras
de Montes do outro lado, Soutelo e a Lama. Deixaran detrás e ben
abaixo Correa, Alén... con Doade e Beariz ó fondo, entre
as brumas do outono, e o Faro de Avión e Pena Corneira, vixiantes
dos camiñantes. Emprendían, sen sobresaltos, a baixada cara
Santo Domingo, coa sensación de liberdade que propician os horizontes
sen fin da montaña, A Serra, por onde centos de cabalos andan libres.
Deixaron constancia do seu paso pola ermida e a mámoa de Santo Domingo, traspasaron as cancelas coas que as poucas xentes que quedan en Ricobanca se protexen dos animais. Lembrou Rodiño, camiñante xubilado de Fenosa, as veces nas que, na oficina do Carballiño, recibían o temido aviso de que alá, na Serra de Beariz, quedaran sen luz. A duras penas chegaban. Eran outros tempos, nos que os veciños se valían do muíño, agora restaurado, onde a ponte medieval. Os Rillamillas, toparon alí descanso o domingo. E de presa, de presa, chegaron ata a Portela da Cruz, nos límites de Pontevedra con Ourense Toparon os máis persistentes o camiño de volta a Correa. Seguiron outros ata Doade. “Non hai atallo sen traballo”, lembrou alguén.
Moi boas sensacións està deixando a temporada ós Rillamillas recén incorporados. Xa somos máis. E seremos máis. O domingo, vinteún do mes que andamos, toca ruta por Garabás. A unha novata, Ánxeles, correspóndelle a honra de organizala, con Corzos como punto de partida e regreso. Hai callos de premio. Xa arrecenden...
Por certo, os máis pequenos din que os temos olvidados. A ver se facemos algo."
Deixaron constancia do seu paso pola ermida e a mámoa de Santo Domingo, traspasaron as cancelas coas que as poucas xentes que quedan en Ricobanca se protexen dos animais. Lembrou Rodiño, camiñante xubilado de Fenosa, as veces nas que, na oficina do Carballiño, recibían o temido aviso de que alá, na Serra de Beariz, quedaran sen luz. A duras penas chegaban. Eran outros tempos, nos que os veciños se valían do muíño, agora restaurado, onde a ponte medieval. Os Rillamillas, toparon alí descanso o domingo. E de presa, de presa, chegaron ata a Portela da Cruz, nos límites de Pontevedra con Ourense Toparon os máis persistentes o camiño de volta a Correa. Seguiron outros ata Doade. “Non hai atallo sen traballo”, lembrou alguén.
Moi boas sensacións està deixando a temporada ós Rillamillas recén incorporados. Xa somos máis. E seremos máis. O domingo, vinteún do mes que andamos, toca ruta por Garabás. A unha novata, Ánxeles, correspóndelle a honra de organizala, con Corzos como punto de partida e regreso. Hai callos de premio. Xa arrecenden...
Por certo, os máis pequenos din que os temos olvidados. A ver se facemos algo."
04-10-2007: 7 rillamillas
van nunha furgoneta Mercedes rumbo a Saint
JEAN DE PIED DE PORT (FRANCIA) para
darlle principio ó Camiño de Santiago. Dez días mais
tarde chegan a Santo Domingo da Calzada, onde rematan por esta vez, e
volven para a casa, coa idea de volver ó Camiño no mes de
marzo, para seguir movendo os pes e o corazón de cara Santiago.
29-09-2007: Hoxe a
familia rillamillas está triste, moi triste. Morreu Pepe Castro.
Un bo amigo, moi ben querido na familia rillamillas. Como homenaxe e como
pequena mostra de cariño para él e para toda a súa
familia, poño aquí algúns dos comentarios que foron
escritos no noso foro:
"Rillamillas, hoy inicio nuestro mejor escalador de subidas, y buen amigo, CASTRO, su subida mas larga, en su caminata definitiva, tened confianza en que una vez más va a salirse con la suya para conseguir llegar a la meta, como otras muchas veces lo hizo, nuestro mejor recuerdo para EL, y nuestro acompañamiento una vez mas, CASTRO, los rillamillas estamos a TU lado, en esta nueva andaina, esperamos que alla donde llegues dejes bien alto a los Rillamillas. CASTRO, estamos todos contigo y con Tu familia...".
"Sempre coa teima de non parar "veña camiñade que nos arrefriamos, non vos paredes". E segues, agora dáseche por comezar antes que ninguén a única ruta que temos programada no noso calendario, aínda que sen data definida.
Chao, compañeiro Pepe, ata a próxima."
"Un domingo que non tocaba roteiro foisenos o amigo Pepe Castro. Saiu só e colleu o camiño das estrelas sin esperar por ninguén. O próximo verán, alá polo San Lourenzo ,subiremos outra vez ó San Trocado para esculcar o ceo por se apareces detrás dalgunha. Sempre camiñarás connosco polas corredoiras e faremos un brindis polo amigo despois dos ágapes dos rillamillas. Algún día camiñaremos xuntos outra vez polos roteiros da eternidade".
"Rillamillas, hoy inicio nuestro mejor escalador de subidas, y buen amigo, CASTRO, su subida mas larga, en su caminata definitiva, tened confianza en que una vez más va a salirse con la suya para conseguir llegar a la meta, como otras muchas veces lo hizo, nuestro mejor recuerdo para EL, y nuestro acompañamiento una vez mas, CASTRO, los rillamillas estamos a TU lado, en esta nueva andaina, esperamos que alla donde llegues dejes bien alto a los Rillamillas. CASTRO, estamos todos contigo y con Tu familia...".
"Sempre coa teima de non parar "veña camiñade que nos arrefriamos, non vos paredes". E segues, agora dáseche por comezar antes que ninguén a única ruta que temos programada no noso calendario, aínda que sen data definida.
Chao, compañeiro Pepe, ata a próxima."
"Un domingo que non tocaba roteiro foisenos o amigo Pepe Castro. Saiu só e colleu o camiño das estrelas sin esperar por ninguén. O próximo verán, alá polo San Lourenzo ,subiremos outra vez ó San Trocado para esculcar o ceo por se apareces detrás dalgunha. Sempre camiñarás connosco polas corredoiras e faremos un brindis polo amigo despois dos ágapes dos rillamillas. Algún día camiñaremos xuntos outra vez polos roteiros da eternidade".
23-09-2007: Ruta por
Piñor. Así a conta o noso cronista: "¡Que
ben nolo pasamos andando! E que bo tempo fai este mes de setembro. Para
exemplo este domingo: sobre as 10 da mañá un tempo buenísimo
para camiñar cunha ducia de amigos, ás 11:30 aproximadamente,
fixo un tempo estupendo para perderse (axudados polo mantemento da ruta
e polos matices RILLAMILLAS) pasadas as 13:30 o tempo era ideal para irse
a comer logo duns fermosos 14 Km. A tarde trouxo un tempo variable; bo
para a sesta, bo para o cafeciño, bo para...
PD.Ruta moi recomendable, aínda que, necesita un mellor mantemento". Fotos
PD.Ruta moi recomendable, aínda que, necesita un mellor mantemento". Fotos
09-09-2007: Andaina
por terras de Silleda, que o cronista conta así: "Cada
comezo de curso é unha ledicia, atopámonos outra vez cos
nosos amigos con outros novos e con algún repetidor, pero tamén
unha magua, xa que o verán pasou, somos máis maiores, e
o desempeño ha realizar máis esixente, o primeiro día
foi duro, bastante duro, a calor do verán aínda axexa e
os corpos piden rebumbio e non laboura. Neste primeiro día déullenos
ha saber o horario do curso coas materias máis importantes: Coñecemento
do medio (espectacular neste caso) e Gastronomía, posiblemente
o prato forte do día. De todas as maneiras e a pesar da cantidade
de CARNE posta no espeto cumprimos como bos alumnos, empezando o curso
cunha ruta moi lucida.
Pero ollo non nos durmamos nos loureiros" Fotos.
Pero ollo non nos durmamos nos loureiros" Fotos.
10-agosto-2007: Andaina
nocturna extraordinaria, que o noso cronista conta así: "Xa
somos maiores, saímos de noite e deitámonos tarde. RILLAMILLAS
medra a pasos axigantados e para mostra a II extraordinaria feita o día
10 de agosto de 2007, unha nocturna cun poder de convocatoria abafador,
28 comensais na cea ao aire libre organizada no mesón Lembranza
de San Amaro, e 24 asistentes á camiñada nocturna, certo
que fallou xente notable de RILLAMILLAS motivos? Ha saber, pero estaban
outros non menos importantes como Luisa e familia, achegando todo o necesario
para facer unha gran queimada, incluíndo un portátil co
conxuro e fotos de distintas andainas para facerlle a boca auga a mais
dun.
A ruta elixida consistía en saír do aparcadoiro do castro de Sanciprian de Las (a Cida) cruzar o castro de oeste a este pola calzada central, baixar cara a Ourantes e subir polo camiño do santo ata a capela do monte San Trocado, observar as Perseidas, queimada e volta ao comezo pola pista asfaltada. Dado a hora de inicio 01:00 acordamos repartir o grupo (estilo familia real) para que sempre quede alguén en caso de emboscada; 13 andaregos seguimos o plan previsto mentres outros 11 subiron doutra banda.
San Lorenzo non nos obsequiou con gran cantidade de estrelas fugaces pero si cunha noite cálida e doce (especialmente a queimada). A festa do Lago foi o broche a unha xornada inusitada.
P.D. tomamos nota do do chocolate con churros (grazas Zalo por achegar ideas) .Coa venia".
E LUISA respostoulle así ó cronista: "Anda o conto estes días de que no Castro de San Cibrao se avistaron unhas sospeitosas luceciñas a altas horas da noite. Que se mobían dunha forma moi rara,andaban dun lado para outro, en círculos, da diante para tras...Parecía que non sabían para donde tiñan que ir!..parecían confusas!!. Pero de repentente!Seica se avistou umha luz máis grande, máis luminosa ca todas as demais,fixo que todas se puxeran a fila e a camiñar. Contan que sabía do camiño...contan que é o seu lugar. Esta luz guiou a todas as demais por entre casiñas redondas,entre sendeiros de pedras nos que poideron percibir as falas,as risas,os bicos,os cheiros...dos nosos ancestros. Camiñaron entre o poblado sen presa,con gañas,sen medo, con forza...percibindo,sentindo... Estas luceciñas din que foron camiñando ata o monte que se chama Santrocadro. Ali cóntase que asentaron e que se viron ata o amencer, logo desapareceron,e non quedou nin rastro!! Solo o que se conta,o que vai de boca en boca. Hai quen di que era a Santa Compaña!!! Hai quen dí que non ía á busca de ningunha ánima escarriada. Din,que só ían ver as bágoas de San Lorenzo.
O agradecemento a Xano,o noso guía,que foi quen fixo posible este noso camiño, e tamén a Zalo e mais María que non dubidaron en acompañarnos a pesar das distancias.
XA FALTA MENOS PARA O NOVO CURSO...APLICARSE" .
Finalmente ZALO apuntalou o tema con este breve e sabroso comentario: "Coa ilusión que algúns lle poñedes á cousa esta non haberá camiño que se vos resista. Nin de día nin de noite. Apertas a todos". Fotos
A ruta elixida consistía en saír do aparcadoiro do castro de Sanciprian de Las (a Cida) cruzar o castro de oeste a este pola calzada central, baixar cara a Ourantes e subir polo camiño do santo ata a capela do monte San Trocado, observar as Perseidas, queimada e volta ao comezo pola pista asfaltada. Dado a hora de inicio 01:00 acordamos repartir o grupo (estilo familia real) para que sempre quede alguén en caso de emboscada; 13 andaregos seguimos o plan previsto mentres outros 11 subiron doutra banda.
San Lorenzo non nos obsequiou con gran cantidade de estrelas fugaces pero si cunha noite cálida e doce (especialmente a queimada). A festa do Lago foi o broche a unha xornada inusitada.
P.D. tomamos nota do do chocolate con churros (grazas Zalo por achegar ideas) .Coa venia".
E LUISA respostoulle así ó cronista: "Anda o conto estes días de que no Castro de San Cibrao se avistaron unhas sospeitosas luceciñas a altas horas da noite. Que se mobían dunha forma moi rara,andaban dun lado para outro, en círculos, da diante para tras...Parecía que non sabían para donde tiñan que ir!..parecían confusas!!. Pero de repentente!Seica se avistou umha luz máis grande, máis luminosa ca todas as demais,fixo que todas se puxeran a fila e a camiñar. Contan que sabía do camiño...contan que é o seu lugar. Esta luz guiou a todas as demais por entre casiñas redondas,entre sendeiros de pedras nos que poideron percibir as falas,as risas,os bicos,os cheiros...dos nosos ancestros. Camiñaron entre o poblado sen presa,con gañas,sen medo, con forza...percibindo,sentindo... Estas luceciñas din que foron camiñando ata o monte que se chama Santrocadro. Ali cóntase que asentaron e que se viron ata o amencer, logo desapareceron,e non quedou nin rastro!! Solo o que se conta,o que vai de boca en boca. Hai quen di que era a Santa Compaña!!! Hai quen dí que non ía á busca de ningunha ánima escarriada. Din,que só ían ver as bágoas de San Lorenzo.
O agradecemento a Xano,o noso guía,que foi quen fixo posible este noso camiño, e tamén a Zalo e mais María que non dubidaron en acompañarnos a pesar das distancias.
XA FALTA MENOS PARA O NOVO CURSO...APLICARSE" .
Finalmente ZALO apuntalou o tema con este breve e sabroso comentario: "Coa ilusión que algúns lle poñedes á cousa esta non haberá camiño que se vos resista. Nin de día nin de noite. Apertas a todos". Fotos
25-xullo-2007: Andamillas
por Oseira. Así o conta Pili, a nosa periodista:
"Mércores, vintecinco de xullo. Día fermoso. Segunda andamillas familiar. O noso destino, Oseira. Madrugamos. Ás nove e media, na estación de autobuses. Alí estamos Ánxeles, Xabier, Lucía, Lorena, José Luis, Belén, José Antonio, Mariam, Luisa, Rita, Rubén, Pablo, Rául e Pili. Catorce. Estupendo. Collemos os coches e tiramos para Cea Ó carón das piscinas, está o punto de partida da nosa tirada, pola Vía da Prata, Camiño de Santiago.
Pouco antes das dez e media, emprendemos a ruta. O ceo está sorprendentemente azul. Pisamos a lama formada tralas chuvias recentes. As carballeiras do camiño dannos a sombra agradecida. A Martiñá, a serra, vainos guiando. A auga fresca dos manantiais destas terras altas sacia a sede dos rillamillas.
Pastan as vacas da montaña nos prados. Xunto a elas, as ovellas. Falámolles ós nenos da importancia do noso medio. Cánto mal fan os incendios. E os muíños, os aeroxeneradores desa enerxía eólica que nos invade. Xa non se libra a Madanela.
O camiño propicia relaciòns. Qué lle pregunten a Xabier…
Á altura de Pieles, temos as nosas dúbidas. Fáltannos Juan e Marcelo, que, por dúas veces, inspeccionaron a ruta. Luisa e Rubén experiencia e memoria, deciden ben. Mantémonos à marxe da estrada e volvemos atrás no tempo. Cruzamos Ventela, unha aldea totalmente abandonada. Marcharon as sùas xentes. Deixaron as casas os enseres. “A terra quere pobo”, di Xosé Luis Barreiro Rivas.
Oseira anúnciase. Bordeamos o antigo muro do mosteiro que se nos aparece; de súpeto. Emociana sempre.
É a unha da tarde. Qué ben se portaron, unha vez máis, os pequenos rillamillas. Agora, os camiñantes teñen sede e fame. Arrecenden os pementos da señora Conchita, da Casa Escudo. Xantamos na área recreativa, o pé do Arenteiro. É un ambiente agradable. Compartimos mesa e mantel -Ánxeles, estás en todo- e as claudias, do Regueiro, en Mariñamansa, na capital, e de San Clodio, no Ribeiro. Saben todas.
Temos presa. Quedamos en que repetiremos cos Rillamillas que faltan. Espérannos o mosteiro, o museo Liste e a fervenza que tanto lle gusta a Luisa.
Juan, non te libras. Estiveches con nos ó comezo, durante e ó remate do camiño". Fotos de Luisa
"Mércores, vintecinco de xullo. Día fermoso. Segunda andamillas familiar. O noso destino, Oseira. Madrugamos. Ás nove e media, na estación de autobuses. Alí estamos Ánxeles, Xabier, Lucía, Lorena, José Luis, Belén, José Antonio, Mariam, Luisa, Rita, Rubén, Pablo, Rául e Pili. Catorce. Estupendo. Collemos os coches e tiramos para Cea Ó carón das piscinas, está o punto de partida da nosa tirada, pola Vía da Prata, Camiño de Santiago.
Pouco antes das dez e media, emprendemos a ruta. O ceo está sorprendentemente azul. Pisamos a lama formada tralas chuvias recentes. As carballeiras do camiño dannos a sombra agradecida. A Martiñá, a serra, vainos guiando. A auga fresca dos manantiais destas terras altas sacia a sede dos rillamillas.
Pastan as vacas da montaña nos prados. Xunto a elas, as ovellas. Falámolles ós nenos da importancia do noso medio. Cánto mal fan os incendios. E os muíños, os aeroxeneradores desa enerxía eólica que nos invade. Xa non se libra a Madanela.
O camiño propicia relaciòns. Qué lle pregunten a Xabier…
Á altura de Pieles, temos as nosas dúbidas. Fáltannos Juan e Marcelo, que, por dúas veces, inspeccionaron a ruta. Luisa e Rubén experiencia e memoria, deciden ben. Mantémonos à marxe da estrada e volvemos atrás no tempo. Cruzamos Ventela, unha aldea totalmente abandonada. Marcharon as sùas xentes. Deixaron as casas os enseres. “A terra quere pobo”, di Xosé Luis Barreiro Rivas.
Oseira anúnciase. Bordeamos o antigo muro do mosteiro que se nos aparece; de súpeto. Emociana sempre.
É a unha da tarde. Qué ben se portaron, unha vez máis, os pequenos rillamillas. Agora, os camiñantes teñen sede e fame. Arrecenden os pementos da señora Conchita, da Casa Escudo. Xantamos na área recreativa, o pé do Arenteiro. É un ambiente agradable. Compartimos mesa e mantel -Ánxeles, estás en todo- e as claudias, do Regueiro, en Mariñamansa, na capital, e de San Clodio, no Ribeiro. Saben todas.
Temos presa. Quedamos en que repetiremos cos Rillamillas que faltan. Espérannos o mosteiro, o museo Liste e a fervenza que tanto lle gusta a Luisa.
Juan, non te libras. Estiveches con nos ó comezo, durante e ó remate do camiño". Fotos de Luisa
Saída especial
os días 13-14-15 de xullo de 2007. Rutas pola costa. Base de operacións
en Beluso (Bueu). O cronista cóntao así: "A extraordinaria":
"Excepcional, non polo feito de pasalo
moi ben, que iso en RILLAMILLAS é o habitual, se non por ser unha
saída extraordinaria, fóra de calendario e con moitas novidades,
por iso é polo que máis que unha crónica isto sexa
unha historia do acontecido. En primeiro lugar a hospitalidade e preparación
para o fin de semana por parte de Manolo e Paz raiando a perfección,
a camaradería e bo ambiente na xornada do sábado que foi
unha especie de exercicios de convivencia, con ruta pola costa (aquí
podemos indicar o único fallo de todo o fin de semana, darnos a
volta sen parar a tomar unhas cañas -pregunten a Zalo-) Na sobremesa
chegou o noso gran Presidente integrándose no grupo. Pola tarde
praia e montaxe de tendas, aquí incorporouse Pepe e fóronse
tres amigos de Vigo que tiñan compromisos para o domingo. A noite
trouxo charla, queimada (cun conxuro memorable) cambios de parella e coa
noite avanzada choiva moita choiva, pero as tendas responderon ben, de
feito Darío non se mollou nada! aínda que estivo a punto.
O domingo amenceu sombrío, pero tras un opíparo almorzo
fómonos a facer outra ruta, neste caso de interior por fermosos
camiños e o tempo mellorou de tal xeito que rematamos comendo unha
fenomenal paella a beiras do mar, finalizando o día na praia da
Tulla. A grandes liñas esta foi a historia da primeira extraordinaria
RILLAMILLAS que se podería catalogar como fin de semana de PAN
e CIRCO é dicir ben comidos e ben divertidos".
Fotos.
23 de xuño de
2007: Rotundo éxito do I andamillas infantil, xuvenil e familiar.
Unha idea: xuntarnos para convivir. Unha data: 23 de xuño ás
9:30. Un lugar: o de sempre, estación de autobuses do Carballiño.
Unha ruta: a mellor que temos na comarca, a que vai de Carballiño
a Pazos de Arenteiro. Unha organización xenial: ningunha organización
visible. Un detalle esencial: non chove, fai un día fermoso. ¿Aparecerán
os camiñantes na hora e lugar marcado? ¿Seremos tres, seremos
cinco....?... E chega o momento. Yeni foi a primeira en aparecer. Logo
foron vindo outros. No Muiño das Lousas sumáronse dous mais.
E en Godás outros dous. ¡Éramos mais de vinte camiñantes!.
Alucinante. Rosa, Lucía, Rosi, Juanpe, Jeny, Pili, Raul, Pablo,
Rita, Rubén, Virginia, Pedro, Gemma, Marce, Sara, Iria, Bea, Rita,
Elisa, Juan, Carmen, María... Non sei se se me esquece algún...
Rita e Rubén foron dous pilares fundamentales para a organización
da andaina. Rita púxose na cabeza e dirixiu con temple e maestría.
Rubén iba na cola coidando de que naide se quedase descolgado.
Polo medio andaba Marcelo que tamén axudaba en todo o que facía
falla. Todos os participantes colaboraron e todo foi perfecto. Ou case
todo. Pois, por poñer algún pero, podemos deixar constancia
de que no tramo entre o Muiño das Lousas e a Ponte de Godás
estaba o camiño sen limpar, cheo de ortigas, silvas e outras herbas
de mal vivir que nos puxeron as pernas todas acribilladas... Pero os nenos
e nenas aguantaron o tipo coma campeóns. En Moldes paramos para
comer un tente en pé. En Cabanelas bebemos e refrescámonos
nas varias fontes que alí hai. E en Pazos xantamos os nosos bocatas,
bebemos, e incluso tomamos xelados... Logo viñeronnos a buscar
en coches... E todo resultou perfecto. Un día redondo. Ver
fotos.
17 de xuño de
2007: remate da tempada con andaina e comida na casa de turismo rural
de Figueiredo (San Amaro). 18 rillamillas. Ben. Así
o conta o cronista: "Exame de final de curso. 12 alumnos avantaxados
presentáronse á última proba para examinarse de Física:
¡aprobado! todos en bastante boa forma, Meteorología: un
aprobado raspado,tiñamos o dia pouco despexado, Gastronomía:
Cum laudem, aos churrascos e cocidos do ano súmanse os patés
(e tamén alumnos de novo ingreso). Logo de facer a media ímonos
de vacacións cun aprobado alto.
Despedímonos ata o 9 de Setembro do 2007 con intención de regresar aos camiños, para descubrir e aprender novas cousas, que moitas quedan, pois se di de Galicia que cada árbore ten unha lenda, cada pedra garda un tesouro e cada casa é un mundo. E de Galicia, Carballiño é". Fotos de Luisa.
Despedímonos ata o 9 de Setembro do 2007 con intención de regresar aos camiños, para descubrir e aprender novas cousas, que moitas quedan, pois se di de Galicia que cada árbore ten unha lenda, cada pedra garda un tesouro e cada casa é un mundo. E de Galicia, Carballiño é". Fotos de Luisa.
10 de xuño de
2007: Roteiro pola illa de Ons. Así
o conta o cronista: "Abriuse a época dos grandes descubrimentos,
iniciándose co coñecemento da illa de Ons a cargo de RILLAMILLAS
Orcellonenses e Ribeiroenses. O equipo dirixido con decisión e
aptitude polo gran capitán tomou terra en Punta dás Dornas
o 10 de Xuño do ano 2007. O descubrimento abriu novas rutas e foi
de suma importancia na orde socio ambiental dado a facilidade para comunicarse
e tratar cos nativos, incluíndo encontros con animais salvaxes,
algún destes ata lles acompañou mentres facían o
recoñecemento, que se prolongou durante bastante tempo para tomar
notas fotográficas dos distintos miradoiros, pozos, fontes, praias...
E sorprendidos pola natureza atopada allende os mares o grupo emprendeu
o regreso cunha mar embravecida, con ondas que nalgún momento pasaron
sobre as súas cabezas, pero o azar quixo que todo chegase a bo
porto, sendo este o de Bueu e coincidindo coa festividade do Corpus o
que axudou a propagar a noticia do descubrimento, mentres a unidade, venturosa,
pensaba en acometer novas empresas".
Fotos de Luisa aquí.
3 de xuño 2007:
Os rillamillas participamos na andaina
de Esgos e na andaina de Muiños ou do Xurés.
En ámbalas dúas con éxito. Por certo, que as crónicas
contan que a primeira muller en rematar a andaina do Xurés este
ano foi unha rillamillas (Luisa). Fotos
da andaina de Esgos.
27 maio 2007: ¿Houbo
andaina?
26 de maio 2007: Andaina
de Allariz: 50 km. Alí estivemos, entre outros, os rillamillas
(Bernardo, Ignacio, Luisa, Gonzalo e Juan). Botamos de menos a outros,
como por exemplo ó sr. Francisco. Foron varios os camiñantes
que nos preguntaron por él. Todos rematamos os 50 km da proba,
sen problemas. Este ano non fixo calor, a diferencia do que ocurrira no
ano pasado. Por eso todo foi mais doado. Bernardo recibiu como agasallo
unha camiseta da Andaina na que ía gravado o seu nome. Esto soio
llo deron ós grande heroes que facían por décima
vez a proba, é dicir a aqueles que estaban xa na 1ª andaina
de Allariz, fai dez anos, e que non faltaron a ningunha das que despois
se foron celebrando. Constancia. Perseverancia ... Gonzalo fixo a súa
5ª andaina.
Connosco camiñou tamén Roberto, igual que o fixera na rota dos Carboeiros. Tamén nos topamos con xente do grupo dos caminhantes de Vigo, como Iovana. O cal foi unha grata sorpresa. E falamos con outra moita xente. Se os tivera que nomear aquí un por un ... non me chegaría esta folla... Aquí están algunhas fotos.
Connosco camiñou tamén Roberto, igual que o fixera na rota dos Carboeiros. Tamén nos topamos con xente do grupo dos caminhantes de Vigo, como Iovana. O cal foi unha grata sorpresa. E falamos con outra moita xente. Se os tivera que nomear aquí un por un ... non me chegaría esta folla... Aquí están algunhas fotos.
19 de maio de 2007:
I CAMIÑADA DE MONTAÑA. Rota dos Carboeiros. 50 kilómetros.
Saida ás 9:15 da maña na área recreativa do Torrón,
en Castrelo do Val. PRIMEIRA ETAPA: 22 km, con remate en Campobecerros.
SEGUNDA ETAPA: 21 km con remate en Castrelo do Val. TERCEIRA ETAPA: 7
km, circular, con remate en Castrelo do Val. Entre os soios 17 que heroicamente
rematamos a proba contábanse tres rillamillas.
Fotos
e crónica aquí.
13-05-2007: Contra
o cronista que ... "Concello de San
Cibrao das viñas, parroquia de San Miguel de Soutopenedo, 13 de
Maio. 3 Persoas distintas camiñamos simultáneamente como
un ser único: o trillamillas; e fixémolo partindo da Boutureira,
empezando pola ruta C, completando a B (Boutureira outra vez) tomando
para rematar a ruta A, e como bos RILLAMILLAS ao revés da sinalización,
o que nos complicou algo o seguir esta última ruta. Os camiños
leváronnos polos pobos de Outeiro Calvo, Laxe e Rego onde vimos
os seus pazos; achegáronnos á capela de san Roque e ao río
Barbadás para ver os seus muíños. Todo iso adobado
cun bo tempo que nos deu auga, sol, vento nas costas e na cara. Como un
auténtico tripartito (o momento manda) rematamos os 13 Km. e puxémonos
de acordo en que o pasamos pipa despexando corpo e ánima".
Veleiquí a raza e a coraxe incomparable dos rillamillas... heroes.
Por iso iste grupo é inmortal... E sobrevive en calesquera circunstancias...
adaptándose ó que faga falla... Fotos
de Luisa
29-04-2007: 14 rillamillas
buscaron (e toparon) ouro nas Médulas. Así o conta o cronista:
"¿Medo ás Médulas?
¡ca! Como as pebidas de ouro, escasos pero brillantes ¡que
bén o pasámos!". Fotos
de Luisa. Fotos de Diz.
15-04-07: Ruta por
Paraños. Debeu ser apaixoante. Así a conta o noso cronista:
"Carballiño 15 de abril 2007.
Un grupo de once avezados exploradores tomamos camiño cara ao leste
da provincia de Pontevedra, seguindo ao gran Bernardo entramos en terra
de montes onde, logo de parlamentar coas xentes de Paraños, empezamos
unha ruta que, pola beira do río Xabriña e con marcha filarmónica
levounos ata un prado de difícil saída, baste dicir que
alí estaban os restos do esqueleto dunha vaca incapaz de saír,
pero conducidos polos guías locais (desbrozadores ocasionais) Karina,
Cris, a amiga Tea... E con Sendín á cabeza saímos
por un paso aberto nas silveiras. Cruzados unhos casales con cobras e
petos de ánimas, chegamos á Lamosa onde vimos varias eiras
para o traballo da cera, aquí xunto ao santuario da Virxe dos libramentos,
o grupo separouse para, mentres uns facían xestións oficiais
outros visitaban un lagar da cera (lagar curioso e lugar precioso). Reagrupados
en Paraños, comemos xunto ao río Xabriña, sentíndonos
como auténticos Marco Polos pola ruta da “cera”".
Fotos
01-04-2007: Ruta por
Partovia. Camiño dos arrieiros. O cronista relátaa así:
"Fixemos unha
ruta tipo cadeneta (varias circulares unidas) enlazando fermosos camiños
por o val do Carras, usando incluso o campo a través e vendo parte
da futura ruta dos arrieiros, é triste que tapen con zaorra as
relleiras feitas por os carros dos arrieiros nun camiño que leva
o seu nome, por o demais 13 andaregos (falten ou veñan levamos
un tempo que sempre somos 13) pasámolo ben guiados por os amigos
Tato e Dario neste 1 de Abril, Domingo de Ramos".
18-03-2007: Unha fermosa
ruta polo concello de Cotobade. Sol radiante. 10 rillamillas. Tres guias
magníficos. Camiño. Muiño. Mulas amigas. Vacas pacendo
pacíficamente. Lameiros verdes verdes. Unha subida "pindia".
Fermosas vistas dende o alto. Baixada relaxante. Apoteósica explicación
de Chato acerca da formación dos petroglifos. Dudas acerca de se
faciamos outro cacho da andaina. Decisión afirmativa. Baixada sobre
auga de cara o río Lerez. Auga limpa no río: sorpresa. Limpia
cristalina. Subida longa polo camiño de volta. Chegamos ós
coches pasadas as duas: cansos, pero contentos. E logo unha comida. Tarta
de cumpleanos para Marga. Grata sorpresa. Risas. Un día para non
esquecer. Fotos
aquí
04-03-2007: Estupenda
ruta polo concello de Vilamarín. Disfrutamos do río Barbantiño.
Fotos aquí.
18-02-2007: Por fin
fíxose a ruta, mantendo así a sagrada tradicción
dos rillamillas de sair cada 15 días, pase o que pase. Este é
o sabroso comentario que o noso cronista fai dese roteiro: Malia
o entroido e o bulir para evitar a loita vulpécula, 5 amiguiños
acudimos a cita para camiñar o PR-G4 Camiño Real de San
Pedro de Rocas. 42’ de desprazamento por cortesía de Chato
e postos no punto de partida, para, por un camiño que ningún
coñeciamos pero moi ben sinalizado (felicitar o concello de Esgos-
ou a quen corresponda- por o seu mantemento) e de unha grande bonitura,
achegarnos o mosteiro de San Pedro de Rocas, case metade do percorrido,
onde fixemos un alto para que a compañeira Marga nos iluminase
co seu capital-cultural a igrexa do cenobio. Despois desta precisa parada
seguimos subindo cara Quintas do Monte, onde xa notamos o aire entroideiro
que nos recordou que no grupo habia trouleiros o que nos fixo baixar mais
a presa cara Esgos para que chegaran a tempo ás súas comparsas
e poder facer o desfile da tarde, rematando unha xornada de gran valor.
O RILLAMILLAS existe ¡xente de pouca fe!" Fotos aquí
O RILLAMILLAS existe ¡xente de pouca fe!" Fotos aquí
04-02-2007: A ruta
coméntaa así no foro "Cerraportelos": "Ali
estábamos 10 rillamillas na parrillada de saida,para un roteioro
corto. Rodas novas,frenos revisados,motores a relentí... Todo a
punto! Cando se ia a dar a saida. PLAFF!!!! Un rillamillas tubo un pequeno
roce con outros. Que si se facía trampa,que si había que
respetar as datas, que si tiñamos que ver ben os semáforos,
que si había que ter conta nos cruces... Esto fixo que se nos retrasara
un pouco a saida. Chegados a un acordo dispuxémonos a facer o roteiro,
por certo, un roteiro moi desexado por un dos rillamillas mais veteranos,
o roteiro a Corneda. Fomos por a Gouxiña,pasamos por Souteliño
todo moi normal e tranquilo ata que chegamos a Campeliños donde
un dos compañeiros resultou ser moi coñocido na zona. ¿A
que se debería?. Pillin,pillin... Iste rotiro decidímolo
bautizar co nome de "O roteiro da ex de Mon..." Ó final
resultou mais longo do previsto. Pero coma sempre pasá molo moi
ben, moi ben, moi bennnnnnnnnnnn..
BIKIÑOS E A SEGUIR PREPARANDO OS MOTORES" Fotos de Luisa. Fotos de José Antonio.-
BIKIÑOS E A SEGUIR PREPARANDO OS MOTORES" Fotos de Luisa. Fotos de José Antonio.-
21-01-2007: O noso
cronista comentou así a ruta: Tal
cual se dixo así se fixo. Coches na parrillada dos Hermida, e andando
cara Soutelo pero pasada a Mesa dos Bispos torceuse cara o Marcofan e
por pistas llanas e con moita parsimonia (non parecíamos o RILLAMILLAS)
seguimos con sosego pasando por a Chancela (mámoa) e pasando o
petroglifo( ou reseña de unha morte dos anos 50 séculoXX-
según o amigo Diz ruta do 6 – 11 – 05) e o río
Magros, encaramos a costa ata o portelo da Fenteira (808 m.) onde fixemos
un alto o pe do ídolo alí existente, que data da época
dos vigilantes dos incendios DC. Camiño de Sonelle botamoslle salsa
RILLAMILLAS (toxos, camiños sin salida, ríos de auga fría…)
que é o que nos gusta, e chegando a Sonelle o cheiro a comida e
a hora fixonos coller trote RILLAMILLAS por eso nin paramos a falar con
unha veciña que se alegraba de ver xente por o barrio é
que ainda nos quedaba algo para completar os 18Km da camiñata.
¿Xa sabedes como o pasamos? Pois eso.
07-01-2007: Primeira
ruta do ano. Así a comenta o cronista no foro: "A
ruta de hoxe inda que fora de tempo tivo unha atmosfera navideña,
primeiro consenso (¿) entre os quince presentes cando se acordou
cambiar a ruta prevista, incluindo cambios sobre a marcha (en Moldes acordouse
ir a Groba e de aquí a Nonás). Non nos amolou a chuviñada
de toda a mañá, nin siquera desorientarnos nun lameiro entre
Boborás e Almuzara, nin o malestar do corpo despois de un tempo
parado, mesmo nos recibiron con foguetes en Astureses, tamen nos acercamos
a Fondo de Vila a ver un presebe con idea de montar un posible Belén.
Fomos tan buenos que os Reis Magos nos deixaron un agasallo en forma de
visita e compañía de catro amigos do Club de Caminhantes
de Vigo. Pasamolo divino". E Zalo, un cos caminhantes
de Vigo, deixou este fermoso comentario: "Fantabulástico día
o que pasamos hoxe convosco!!. Grazas por acoller a estes camihantes descarriados
e nos pasear polas vosas terras e polas vosas tabernas. Non sabemos de
maneira mellor de pasar un domingo. Isto non pasa en Alemania!!. Haberá
mais días. Apertas para todos!!" Fotos
de Luisa E aquí tedes un
fantástico RELATO desta ruta, escrito por Zalo.
17-12-2006:
ruta por terras de Beariz. Fotos de Luisa
03-12-2006: Foi unha
ruta invernal. Cóntanolo o cronista: "Alguen
dixo: hai que mollarse. Pois eso fixemos pese ós nove paraugas.
Acordouse suspender a parva na casa do amigo Tesouro o que causou a retirada
de algun dos presentes, os que nos agarramos o pau do paraugas fixemos
unha camiñata corta e rápida para poñernos pronto
o acolleito.Pasamolo coma sempre pero mais humedos".
19-11-2006.- Ruta do
viño novo. Así a conta o cronista: "Empezamos
con auga, terminamos con viño, e nada de chuvia por o camiño.
Incríble ¿verdade? Pois esto non e nada, houbo mais sorpresas
como a de facer unhos tres kilómetros totalmente novos incluindo
unhos 400m por carreiros de xabaril que nos deixaron o pe do Puzo dos
Fumes e todo esto malia camiñar por unha ruta clásica do
RILLAMILLAS (Moldes vainos nomear fillos adoptivos) A propósito
moi perigosos os tramos de madeira no Puzo dos Fumes que estaba espectacular
por o caudal do rio, e o viño de Cabanelas vale para escribir unha
novela ¡canta tinta! Só fomos cinco e pasamolo, si señoras-es,
moi ben". Fotos
de Luisa
05-11-2006: Andaina
por Cenlle e Magosto. Este foi o comentario
do cronista: "Moi ben o equipo técnico que fixo o montaxe
das fotos que nos acompañaron mentras comiamos, moi acertadas as
rutas escollidas: unha urbanita, outra sen camiños e unha mais
fora de Galiza, para que se vise todo o que abarca o RILLAMILLAS ¡excelente!
Por certo nas fotos de grupo de final de magosto (05 - 11 - 06) vense
caras de cansancio ¿que foi? por moito RILLAR ou por as MILLAS
feitas". Fotos.
22-10-2006: Estaba
previsto un roteiro pero tivo que suspenderse porque chovía e chovía
sen parar, coma se o ceo estivera roto. O
Cronista cónato deste xeito: "Según as miñas
fontes a ruta do 22 - 10 - 06 presentaronse 5 RILLAMILLAS (valentes) un
deles con tanta ansia que foi media hora antes, e vendo que ainda non
habia ninguen e escampara aproveitou para facer unha camiñata por
a zona do mutis pisando parte do foro. Os outros catro chegaron a sua
hora e despois de escoitar o presi e facer unhos minutos de cortesía
por si viña alguen mais, marcharon por a parte das Pingueiradas
, Arroida e Bategada para chegados a Augas de arriba voltar para casa
completando unha pequena ruta pola zona de Ningurestan ¿pasarono?
seica unha choiva de ledicia".
8-10-2006: 14 rillamillas
saímos das termas da Chavasqueira (Ourense), subimos a Velle, cruzamos
pola presa, baixamos a Outariz, cruzamos a pasarela, e volvemos a subir
ata chegar de novo á Chavasqueira. 16 km arredor do río
Miño. Unha boa andaina, na que non pasamos frío. Destacar
a participación da rillamillas mais nova (debe andar polos 8 anos)
e dun dos rillamillas máis vellos (Francisco, que xa pasa dos 70).
No medio estábamos tódolos restantes. Fotos
de Ourense.
Domingo día
24 de setembro de 2006: Roteiro de Carballiño a Corneda, ida
e volta. 16 km. Choveu. E logo volveu chover. E non parou de chover.
A auga non enrugou ós 13 rillamillas que, parachoivas en ristre,
seguimos os pasos raudos e veloces do Sr. Francisco... ata que nos
perdemos de vista... e logo volvemos por onde millor nos pareceu.
Un día mollado ... pero fermoso. Fotos
aquí.
Día 16 de xullo
do 2006: Peche do curso 2005-2006. A tempada foi longa. As notas boas.
O cronista comentou o peche deste xeito: "Hoxe
xuntamonos, entre os que fomos andar, os RILLAMILLAS xubilados, os que
viñeron xantar, e os futuros RILLAMILLAS, mais de 12 e menos de
20 almas para fextexar o peche do curso e de paso ensalzar a organización
RILLAMILLAS que é (por suposto das millores) do tipo goma, moi
elástica, pois deu para camiñar, para celebrar un cumpleanos,
para bañarnos, para falar, para cantar (cancións de culto
no grupo: camino verde, una piedra en el camino….). En fin, unha
xornada chea, rematada cerca das 23 “o clo”. E esto acabou
pero como escribiu o poeta: “¿que me espera a la vuelta del
camino? Una fuente, un castillo, tal vez que continua el camino”.
Que non e pouco. Vémonos en setembro para pasalo como acostumbramos,
efectivamente, MOI BEN". Fotos
do peche da tempada aquí.
Día 25 de xuño
de 2006: Soio catro rillamillas se presentaron na saída. Pero foi
coma sempre unha ruta fermosa. E os catro andantes cabaleiros/as pasárono
moi ben. O cronista comentouno no foro deste xeito: "4
RILLAMILLAS disfrutamos do palleiro, porque mais que andar fomos calcar
na herba, e entre feixe e feixe gozamos dunha mañá serena,
a única brisa que notamos foi a que xeraban as bolboretas movendose
en gran cantidade o noso lado. Tamen tivemos tempo de falar da maneira
correcta de abrir unha lata de sardiñas das abre facil: agarrar
forte coa izquierda e tirar coa direita, agarrar forte coa direita e tirar
coa izquierda, tirar coa anilla e usar un abrelatas...e como quitar as
manchas de aceite posteriores (o debate quedou aberto). Xa sabedes como
o pasamos os RILLAMILLAS: moi ben". E unha
rillamillas envioume por mail este comentario: "A ruto levouna
Xano e fomos hacia Longoseiros, Enfesta, Eixan... pasamos por fondo de
Cima de Vila... Levounos por un tramo a pe de rio que é moi bonito,
ensinounos o porquiño de pedra e falamos de moitos temas (moi interesantes
por certo). Vimos moitas mariposas, e hasta atopamos a cáscara
dun ovo dalgun paxariño. Foi unha maña moi tranquiliña.
Por certo seica era a última andaina da temporada, pero xa falamos
de organizar outra para rematar a tempada xa que faltou moita xente, e
non se pode rematar así". Fotos
de Luisa.
Día 11 de xuño
de 2006: cinco rillamillas fixeron unha ruta por terras de Carballiño
e Moldes. E outros catro rillamillas fomos á andaina da serra
do Xurés.
Día 4 de Xuño
de 2006: éxito rotundo dos rillamillas na 3ª andaina Cidade
de Ourense, de 42 km. Fixo un día de sol e calor. Soio remataron
a proba 121 dos máis de 400 participantes. Os rillamillas cumpliron
os seus obxetivos. Ignacio, Suso e mais Juan chegaron ata o final dos
42 longos km da andaina. Foto
28 de maio de 2006:
Os rillamillas estabamos convocados coma sempre ás 9:30 na estación
de autobuses para facer unha nova andaina. E sucedeu un feito inédito,
pero que ennoblece ós rillamillas e que nos enche de orgullo: soio
apareceu a persoa que estaba encargada de guiar esa ruta. Naide mais.
A pesar diso, o feito de que o guia non fallase, ainda que lle custou
ir e que tiña moitas outras cousas que facer, é algo moi
de agradecer. E outra cousa alucinante é que, seguindo a filosofía
rillamillas, a ruta fíxose igual, pois a ruta mantense cada quince
días vaia mais xente ou menos... O guia e cronista camiñou
en compañía da súa amiga soidade, e cónstame
que a súa muller non sentiu celos... E contounos a etapa no foro
con estas sabrosas palabras: "Este
Domingo pasado fixose unha ruta aprobeitando cachos de rutas marcadas
por ós concellos de Carballiño e Boboras, e outras marcadas
por RILLAMILLAS (montes do moucho) unindos con camiños, carreteras
e incluso o ferrocarril, dando lugar a unha circular de mais ou menos
12 Km, pasando por Longoseiros, Gódas de Arriba, Enfesta, Eixan,
Montes de Franza, Medela, Vilar e volta a Carballiño (RUTA DE moitas
RUTAS). Pero si por algo pasa a historia é por ser unha das rutas
de menos afluencia de persoas: un servidor e a amiga Soledad.Vese que
a falta dos pesos pesados (defendendo o pabellón en Allariz) e
o moito calor ¡acobardou! os RILLAMILLAS. E andivemos un chisco
e oimos o son do camiño (a compañeira é realmente
silenciosa, ainda que moitas veces moi agradable) e vimos sitios curiosos
coma unha pena que mesmo parecía o traseiro dun porco, e pasamolo
moi BEN eu e a amante inoportuna (sig. SABINA)"
DIA 27 de maio 2006:
5 rillamillas (Francisco, Bernardo, Luisa, Gonzalo e Juan) participamos
na andaina de Allaríz: 50 km en doce horas. A primeira etapa, de
16 km, foi fermosa e levadeira. Pero a segunda, de 22 km, fíxose
larga, moi larga. O calor empezou a apretar. A subida que hai despois
do Rexo presentouse cando levabamos máis de 20 km nas pernas, cando
os reloxos marcaban as 14:30 horas e cando os termómetros falaban
de 37ºC... Todo esto xunto fixo que esa longa subisa se puxese moi
costa arriba. A posterior baixada camiño de Allariz, pasando por
Aguasantas, tamén se fixo longa. En troques, a derradeira etapa,
de 12 km, resultou moito mais levadeira.
O calor fixo mella na xente. E dos setecentos e pico que empezaron soio rematamos cento e pico. Pero o pabellón dos rillamillas quedou moi alta, pois completamos a proba o oitenta por cento dos rillamillas que a empezamos. Foto
O calor fixo mella na xente. E dos setecentos e pico que empezaron soio rematamos cento e pico. Pero o pabellón dos rillamillas quedou moi alta, pois completamos a proba o oitenta por cento dos rillamillas que a empezamos. Foto
14-05-2006: Ruta polo
río Arenteiro, subindo pola marxen esquerda e baixando pola orela
dereita. 16 km, máis ou menos. Moi bo día para camiñar.
Fotos de Juan. Fotos
de Luisa.
30-04-2006: Roteiro
Lago de Sanabria. Dificil, pero fantástico. Unha andaina das que
crean aficción. O
Parque Natural do Lago de Sanabria foi creado en 1978, anque está
protexido dende 1946 como Sitio Natural de Interés Nacional. As
súas 22.345 Ha. engloban unha paisaxe dominada polas serras Segundera
e Cabrera, e foi modelada pola acción dos glaciares da Era Cuaternaria.
Dende Pena Trevinca (2.124m) desprendianse varias linguas de glaciares
de impresionante tamaño que , o retroceder polo quentamento do
planeta, deixaron ó descuberto profundos vals en forma de U, numerosas
morrenas e un importante conxunto de máis de trinta lagoas.
Fotos de Juan. Fotos
de Luisa.
Fotos de Juan. Fotos
de Luisa.16 abril 2006: Ruta
do románico. Xano, o noso mellor cronista, comentouna así:
"Dia de retorno, non
houbo moito tráfico nos camiños, sólo nos topamos
6 RILLAMILLAS que fixemos o viaxe sin revesés pese a que o tempo
deixou as vías algo humedas. Circulamos con fluidez agás
pequenas retenciós en Astureses (na iglesia, esplicaciós
do guía) e Xubencos (iglesia e ovellas na calzada). O regreso por
Moldes, Pontarriza e Godás deixounos a porta do Carballiño,
onde para evitar atascos algún tomou desvios alternativos, chegando
todos sin problemas para o xantar.
P.D. non vimos matrículas foraneas, os 6 OU".
Fotos
de Luisa.
P.D. non vimos matrículas foraneas, os 6 OU".
Fotos
de Luisa.02 de abril de 2006:
Andaina polo Irixo. CIRCULAR DE ALEMPARE, que o noso cronista comentou
no foro de xeito maxistral, con estas palabras: "Ruta
case que toda na parroquia de Loureiro (Irixo), por camiños neste
tempo, pero vendo ós de outrora gracias a paixón do guieiro
que nos falou dunha época na que nos pobos non había randieiras,
pero si rapaces que usaban as penas coma esvaradoiros, caso da Pena da
Vella que tiña de todo, mesmo retrete. Movémonos entre prados
nos que pacían vacas e hoxe hai bosques, vimos como fumegaban as
carboeiras onde as uces dan flores, pasamos por un abastecemento de auga
o Carballiño (que non chegou a ser) e hoxe son muiños e
pontillón abandonados, voltamos a Alemparte, pobo cheo de xente
gracias as minas das Grobas,e agora 8 veciños, e de acordo con
algun dos 16 RILLAMILLAS presentes, a ruta podese catalogar de SEMI-HORACIO
(camiños, cortalumes, lendas e final con viandas na casa do anfitrión)
¿E pasamolo? efectivamente, moi ben.".
Fotos
de Luisa.
Fotos
de Luisa.19 de marzo de 2006:
Catro rillamillas e un guia fixemos o fermoso roteiro de Xirazga.
Fotos
de Juan.
Fotos
de Juan.
ROTEIRO DE XIRAZGA
Inicio/Fin: Xirazga.
Lonxitude: 15 Km,
Duración aproximada: 7 horas.
Desnivel: 260 m,
Dificultade: alta.
Núcleos de poboación: Xirazga, Ricovanca, Doade.
Conenza
o roteíro a carón da Igrexa parroquial onde tamén
se atopa un fermoso cruceiro do escultor Cerviño.
Iniciamos o roleiro por unha písla
asfaltada en díreccíon o lugar de Alén, a 600 metros.
Dende Alén collemos unha pista de terra en dirección á
paraxe de O Casteliño, a 900 metros.
Dende O Casteliño seguimos pola mesma
pista duranle uns 4.000 metros, ata a ermida de Santo Domingo, onde
ademáis da ermida temos unha área recreativa, un cruceiro,
unha mámoa e os restos dunha cista megalítica.
Dende a ermida de Santo Domingo collemos unha
pista en dirección W. que tras 1200 metros de recorrido nos levará
ata a paraxe de a Serra onde se localizan minas de estaño.
Dende as minas collemos unha pista de
terra durante uns 2.000 metros ata a aldea de Ricovanca, onde poderemos
visitar a súa ponte medieval, por onde pasa o camiño Breeiro,
que comunicaba Ribadavia con Santiago de Compostela. Na aldea tamén
se conserva un muiño e un forno comunal.
Dende Ricovanca seguímo-la estrada que
se superpón ó mentado camiño Breeiro, e a uns 1.400
metros atopamos a paraxe da Portela da Cruz, onde un túmulo megalítico
serve de linde entre as provincias de Ourense e Pontevedra.
Dende este túmulo seguimos por pista
de terra en dirección E. durante 2.000 metros ata a estrada de
Brues-Pontecaldelas, a cal seguiremos ata a aldea de Doade, a 1.100
metros. En Doade podemos ver o único peto de ánimas do
concello e a capela da virxe do Carme.
Dende Doade collemos un camiño tradiccional
en dirección N-E, a 350 metros atopamos a paraxe do Batán,
cun pontillón e varios muiños.
Dende o Batán seguimos por outro camiño
tradicción en dirección N-W. ata outro muiño a
300 metros. Seguimos o camiño durante uns 800 metros antes de
chegar á aldea de Xirazga, non sen antes visitar outro muiño.
05-03-2006: Ruta por
terras de Boborás que o noso magnífico cronista comentou
no foro con estas verbas: "Algúns
RILLAMILLAS acudimos o concello de Boboras para facer unha camiñata
por as parroquias de Brués, Xurenzás, Xendive e Moreiras,
vendo minas de ouro, grandes hórreos, pombales, casas grandes e
pequenas, igrexas e mámoas, tendo como eixo o rio Viñao(un
dos mais bonitos da provincia).Ruta de suor e sangue, primeiro por que
algún abrigouse de mais pensando no frio(e non fixo tanto) e por
os 12Km do camiño que se convertiron en 16Km, e sangue (NON, non
houbo accidentes) sangue nova xa que incorporouse outro socio que despois
de aturar o trote RILLAMILLAS cumpliu coa graduación(incluido bonete)
o final da ruta. En resumo 11 andaregos para facer 16Km nunha mañán
estupenda e ¿pasamolo? Efectivamente, BEN" . E Luisa
fixo fotos, que estou desexando ver, e que moi pronto serán colgadas
na web.
Fotos
de Luisa
Fotos
de Luisa19-02-2006: Nova ruta,
que o cronista, comentou no foro deste xeito: "16
fieles acudimos o acto programado por os RILLAMILLAS para este domingo,
e frente a tanta devoción o tempo permitiunos camiñar sin
vento e case sin chuvia, fixemos unha pasada rápida polo Carballiño,
baixamos Flores, e cruzando un cheo Carrás, fomos cara Dacón
por Señorin, despois por cerca do ferrocarril fomos deica o puzo
do golf ou o campo do Lago, e despois de deixar a Paz e compañia
no camiño, fomos dirección Agro de Quinta, onde visitamos
uns muiños no alto Carrás, e por a via de servicio da carretera
¿de Cea? ¿de Ribadavia? camiñamos e chegamos outra
vez a casa da Paz, onde ela e algún mais nos confortaron con un
grande XANTAR.¿que como o pasamos? eso, a fartar. P.D. os callos
estaban para pecar (de vicio)".
E contan as malas lenguas que comendo callos había moitos máis
dos 16 que foron camiñar. Hai quen fala de 40 comecallos.
Fotos
de Luisa
Fotos
de Luisa05-02-2006: Ruta por
terras de Astariz. Este foi o comentario
que o cronista puxo no foro: "¡Vaia!
¡vaia! cacho ruta rutera todo por o monte ren por a carretera. Completa
a mais non poder: agatuñamos por penedos, arrastrámonos
por baixo de rochas, vadeamos o rio Fragoso, movémonos por unha
fortaleza castrexa perdida nunha selva de carballizos, loureiros e sobreiras.
Demos 21 opinións (fomos a camiñar 21 RILLAMILLAS) sobre
un morteiro xigante, bebemos na fonte santa e na bodega do anfitrión.
En definitiva unha ruta Horacio 100 por 100: bo camiño (algún
había) e millor viño". Outras
versións contan que foi unha ruta "Quetzal". Camiñando
por sendeiros que existiron en tempos remotos e dos que agora soio queda
o recordo envolto nun mar de toxos e silvas. Ruta orixinal, sorprendente,
pero fermosa. Unha ruta na que os asistentes o pasaron moi ben. Das que
crean aficción..
E María Luisa enviou este comentario: "5 de xaneiro 2206.Roteiro de uns 9km, non moi longo pero moi, moi intenso. Escomenzamos en Astariz, 22 intrépidos rillamillas con Horacio o fronte quen nos guiou e instroiu. Resultou unha camiñata moi interesante, con to do tipo de accidentes xeográficos (e algun que outro persoal). Arrastrámonos coma serpes, fixemos escalada, cruzamos un rio, andivemos por sendeiros e non sendeiros para logo subir ó coto, onde se di que hubo un poboado castrexo. Tamén vimos todo tipo de vexetacion, aquelo parecía unha auténtica selva. Logo fomos a fonte santa, onde algunhos catamos a auga que por certo e moi fresquiña. Despois de tantas emocións voltamos para o pobo, onde Horacio con moita amabilidade nos convidou a un viño. En fin,pasámolo coma cativos. Dámoslle as graciñas a Horacio por aturarnos". Ver fotos
E María Luisa enviou este comentario: "5 de xaneiro 2206.Roteiro de uns 9km, non moi longo pero moi, moi intenso. Escomenzamos en Astariz, 22 intrépidos rillamillas con Horacio o fronte quen nos guiou e instroiu. Resultou unha camiñata moi interesante, con to do tipo de accidentes xeográficos (e algun que outro persoal). Arrastrámonos coma serpes, fixemos escalada, cruzamos un rio, andivemos por sendeiros e non sendeiros para logo subir ó coto, onde se di que hubo un poboado castrexo. Tamén vimos todo tipo de vexetacion, aquelo parecía unha auténtica selva. Logo fomos a fonte santa, onde algunhos catamos a auga que por certo e moi fresquiña. Despois de tantas emocións voltamos para o pobo, onde Horacio con moita amabilidade nos convidou a un viño. En fin,pasámolo coma cativos. Dámoslle as graciñas a Horacio por aturarnos". Ver fotos
22 de xaneiro de 2006.
Este é o comentario
da ruta que fixo Luisa: "Andaina circular de uns 11Km, dia soleado,
frio e con algo de neboa.¡Marabilloso,explendio! para ós
dezasete rillamillas que saimos do Castro de San Cibrán de Lás,
onde estivemos a ver o antigo poboado celta, "culturizándonos".
Logo fomos por un lado de Ourantes, pasamos por Xinzo, onde por certo
había matanza (case levamos os porcos non poidemos, por peso, non
pola idea). Saindo do pobo collemos un camiño forestal que nos
levou ata o S.Trocado, donde hai moi boas vistas. Frescos coma rosas voltamos
o punto de saida. DIA REDONDO". Fotos
de Luisa
E este é o comentario que fixo Diz: "A saída foi da área de servizos do Castro de San Cibrán, para comezar ascendendo deica ó cuimio do castro e votarlle unha ollada ós traballos que están a facer alí, como é o caso da reconstrución da muralla oeste. Logo de atravesar a estrada comezamos a baixar deica chegar ó pobo de Xinzo, onde andaban unhos veciños a dar conta de un par de marraos e xa comezaran o despiece. Baixo a "batuta" de Gonzalo seguimos a baixar ata o nivel da néboa por medio de bosque de piñeiros e abundante monte baixo, todo por a vertente de Laias. O regreso foi unha boa ascensión ó cumio do San Trocado, con parada na ermida e algúns valentes que inda chegaron a sobir a punta do "geodésico" para otear na lontananza, pese a que a abondosa néboa non permitía ver o cauce do Miño. Ó remate a traveso do Castro de San Cibran, esta vez por a cara leste, para ver o resto das obras de restauración que están a facer, inda que o centro de interpretación se atope parado, seica que por mor de que o proxecto non é o máis axeitado para o entorno do castro. Algúns inda acertaron a degustar o "polbo a feira" no Lembranza de San Amaro, para poñerlle un bo remate gastronómico á xornada"
E aquí tedes outra crónica da mesma ruta: "Vexo as cronicas de Luisa e de Diz e coido que fixen unha ruta distinta da que fixeron eles,todo vai tal como din eles o principio, o medio, pero o meu final foi diferente, pois si, empezamos no castro (a Cidá),pero rematamos nun sitio con moitas pedras ben postas, que tras razonar e pensar que si: Celtas, Iberos, Celtiberos, Godos, Visigodos, Romanos, Unos e Outros chegamos a conclusion que aquelo foi unha viña en socalcos, e para tornar o xabarin fixeronlle un valadiño o arredor.Asi que comenzamos no Castro e rematamos nunha viña traballada (de aquela) en bancales. Porcerto as fotos son moi feitiñas". Esta é a crónica que Xano nos puxo no foro.
E este é o comentario que fixo Diz: "A saída foi da área de servizos do Castro de San Cibrán, para comezar ascendendo deica ó cuimio do castro e votarlle unha ollada ós traballos que están a facer alí, como é o caso da reconstrución da muralla oeste. Logo de atravesar a estrada comezamos a baixar deica chegar ó pobo de Xinzo, onde andaban unhos veciños a dar conta de un par de marraos e xa comezaran o despiece. Baixo a "batuta" de Gonzalo seguimos a baixar ata o nivel da néboa por medio de bosque de piñeiros e abundante monte baixo, todo por a vertente de Laias. O regreso foi unha boa ascensión ó cumio do San Trocado, con parada na ermida e algúns valentes que inda chegaron a sobir a punta do "geodésico" para otear na lontananza, pese a que a abondosa néboa non permitía ver o cauce do Miño. Ó remate a traveso do Castro de San Cibran, esta vez por a cara leste, para ver o resto das obras de restauración que están a facer, inda que o centro de interpretación se atope parado, seica que por mor de que o proxecto non é o máis axeitado para o entorno do castro. Algúns inda acertaron a degustar o "polbo a feira" no Lembranza de San Amaro, para poñerlle un bo remate gastronómico á xornada"
E aquí tedes outra crónica da mesma ruta: "Vexo as cronicas de Luisa e de Diz e coido que fixen unha ruta distinta da que fixeron eles,todo vai tal como din eles o principio, o medio, pero o meu final foi diferente, pois si, empezamos no castro (a Cidá),pero rematamos nun sitio con moitas pedras ben postas, que tras razonar e pensar que si: Celtas, Iberos, Celtiberos, Godos, Visigodos, Romanos, Unos e Outros chegamos a conclusion que aquelo foi unha viña en socalcos, e para tornar o xabarin fixeronlle un valadiño o arredor.Asi que comenzamos no Castro e rematamos nunha viña traballada (de aquela) en bancales. Porcerto as fotos son moi feitiñas". Esta é a crónica que Xano nos puxo no foro.
08 de xaneiro de 2006.
Ruta circular saíndo de Carballiño, río abaixo ata
A Ponterriza, pasando logo por Moldes e por Paradela, baixando a Castro
Cavadoso, subindo a Banga, e volvendo logo para Carballiño. Arredor
de 16 km. Mañan alegre e fresca. Estupenda para camiñar.
11 rillamillas. Ledos coma sempre. Unha fermosa camiñata. Fotos
aquí. Máis
fotos aquí.
18 decembro 2005: Roteiro
marabilloso pola Serra do Candan. 12 km. Circular. Dificultade media.
Nas proximidades de Forcarei. Visita ó mosteiro de Acibeiro. Comida
ó rematar a ruta. Día despexado e soleado. Fresco. Alegre.
Magnífico. Fotos
aquí.
4 decembro 2005: Rua
dos Muiños, pola beira do río Brull, pasando pola Barcia,
seguindo logo ata a Vilaverde e voltando pola montaña, polo interior.
Ruta serrucho (de sube e baixa), fermosa, excitánte, mollada...
Chovía e paraba. Nin frío nin calor. O río Brull
pletórico de auga e paisaxe. Muiños, presas, penedos, xigantescos
ovos de avestruces dinosáuricas... Vexetación, paisaxe e
xente. Os camiñantes ledos. Foi unha fermosa mañán.
Unha ruta das que crean aficción. E quedamos con ganas de volver
a facela na primavera. O percorrido foi de 10 km máis ou menos.
Aquí
pódense ver algunhas fotos.
E aquí algunhas das fotos
que fixo M.Luisa.
20 novembro 2005: Magosto
rillamillas. Fixemos pola mañan o Roteiro da Freixa. 18 km con
grandes costas. Algúns chegaron coma se nada pero outros chegaron
reventados. Pero o bó chegou despois da camiñata: xantar-magosto
(cocido estupento) no local social de Vilar de Rei. Aquí
hai algunhas fotos da camiñata.
As fotos do cocido non se poñen para non dar envexa.
6-11-2005: Ruta por
terras do Paraño, O Regueiro, A Fenteira... José Luis Diz
anunciounola así: "Esta
é a rota prevista para o domingo, por terras do Regueiro e da Fenteira.
A saída do Bar Melchor camiño de asfalto durante unhos 500
mts., a estrada vai para As Ventelas, segue e máis adiante a da
dereita sobe ó alto de Marcofán, pero seguemos por o llano.
Entramos no piñeiral, e saen camiños por a dereita e por
a esquerda, nos seguimos por o llano ata saír do piñeiral,
que comeza a baixar deica ó regato que ven de Regueiro e vai a
Magros. Por a dereita ven una pista que baixa de Marcofán e outra
lévanos deica Magros, pero non collelas. Seguimos baixando deica
ó regato, o camiño fai unha gran ese e antes da ponte vese
á dereita a parede do miniencoro que hai alí abaixo, e nunha
laxa hai como se fora unha lápida sepulcral comemorando un morto
alí nos anos 50. Pasamos o regato e comeza a subida deica a caseta
de incendios da Fenteira, que unha vez pasada teremos que baixar por a
pista da dereita antes de entrar na estrada de asfalto. Baixamos como
un km. e na bifurcación hemos de coller a esquerda, xa que por
a dereita imos a Feás e máis a estrada de Feás-Beariz.
Imos baixando-llaneando por baixo da torreta da Fenteira, un camiño
ancho bordeado de eucaliptos pero con auga das escorrantías da
parte alta do monte. Chegando a ver o bar do Paraño, temos que
coller á esquerda e sobir por a pista de Becoña-Paraño
para rematar na explanada do bar, (Se queren facer alpinismo poden acortar
o trazado por un cortalumes empinadísimo por baixo do bar do Paraño,
pero xa sabedes, "non hai atallo sin traballo"). O total do
recorrido é de 16 km., a maior parte llano-baixada, e tan só
dúas subidas: O pasar a ponte do regato que ven do Regueiro e no
tramo final na pista de Becoña, que sobe ó bar do Paraño.
Que vos aproveite!!!." Mapa
da ruta. Fotos
de Pilar. Fotos
de José Luis Diz
Despois de feita, José Luis Diz describiu a ruta así: "En total 14 "rillamillas" afrontaron a rota do domingo día 6 por as terras de Marcofán e A Fenteira para rematar no Paraño.
As labores de retirada dos piñeiros do monte perxudicaron un pouco o percorrido xa que o camiño enlamado facía un tanto difícil o camiñar con bo paso.
Fíxose con ritmo alto, xa que a maior parte do traxecto era llanear, e tan só dúas baixadas: ó regato de Magros e máis á Campa da Fenteira.
As costas tamén foron contadas, inda que con un bo desnivel, a subida á torre de incendios da Fenteira e maís a subida ó bar do Paraño.
Como novidade, que na baixada da Fenteira e na subida ó Paraño xa chegou alá o progreso, e o alfalto deixouse ver nunhos recunchos onde fai tres anos esta era unha rota totalmente de terra.
O remate, no bar do Paraño unhos e outros no bar do Melchor, deron boa conta de sendos cocidos; ...os menos tomaron camiño de O Carballiño para xantar nas súas casas.
O día de sol axudou en todo tempo na rota e gozamos de maxestuosos paisaxes da zona baixa de Magros e Beariz, de Feás e Becoña, do Suido e da Pena Corneira entre brétemas, e máis do encanto da montaña do Paraño. Todo elo co verde escuro do manto vexetal do monte autóctono desta zona. Para repetir na primavera e comparar as cores!". Fotos de José Luis Diz
Despois de feita, José Luis Diz describiu a ruta así: "En total 14 "rillamillas" afrontaron a rota do domingo día 6 por as terras de Marcofán e A Fenteira para rematar no Paraño.
As labores de retirada dos piñeiros do monte perxudicaron un pouco o percorrido xa que o camiño enlamado facía un tanto difícil o camiñar con bo paso.
Fíxose con ritmo alto, xa que a maior parte do traxecto era llanear, e tan só dúas baixadas: ó regato de Magros e máis á Campa da Fenteira.
As costas tamén foron contadas, inda que con un bo desnivel, a subida á torre de incendios da Fenteira e maís a subida ó bar do Paraño.
Como novidade, que na baixada da Fenteira e na subida ó Paraño xa chegou alá o progreso, e o alfalto deixouse ver nunhos recunchos onde fai tres anos esta era unha rota totalmente de terra.
O remate, no bar do Paraño unhos e outros no bar do Melchor, deron boa conta de sendos cocidos; ...os menos tomaron camiño de O Carballiño para xantar nas súas casas.
O día de sol axudou en todo tempo na rota e gozamos de maxestuosos paisaxes da zona baixa de Magros e Beariz, de Feás e Becoña, do Suido e da Pena Corneira entre brétemas, e máis do encanto da montaña do Paraño. Todo elo co verde escuro do manto vexetal do monte autóctono desta zona. Para repetir na primavera e comparar as cores!". Fotos de José Luis Diz
23-10-2005: Roteiro
pola parroquia de Partovia. Visitando as covas das Adegas. Senderismo.
Escalada. Espeleoloxía. Fixemos un pouco de todo nunha fermosa
mañán. Ó redor de 20 camiñantes. Fotos
09-10-2005: Roteiro
circular por cerca do Carballiño, de 10 a 13 km.
Fotos
2-10-2005: Participamos
na ruta de Penacorneira, organizada pola asociación de veciños
de Partovia. 17 camiñantes. Algúns deles viñeron
dende Xinzo. Fotos aquí.
25-09-2005: Primeira
ruta internacional dos rillamillas por terras de Portugal. Saímos
as 8:30 da estación de buses. 9 rillamillas. Deixamos un coche
en Valença e levamos os outros dous a cerca de Monçao. Fixemos
o roteiro: Ecopista Monçao-Valença. Terreo totalmente chan
que discurre pola antigua liña de ferrocarril de vía estreita.
Chegamos cedo e demos unha volta por uns fermosos camiños en Valença
ata que nos pareceu hora de xantar. En total andivemos mais ou menos 15
km. Comemos churrasco, carne richada, arroz, patatas, e outras cousas
que xa non me lembro de cómo se chamaban. Estaba todo moi rico.
Foi no Restaurante O Cabanas. Despois de comer algúns viñemonos
xa para a casa e outros valentes volveron pola parte de España
camiñando cara Monçao. Como anécdota contar que en
Valença topamos un chino que ía camiñando e que nos
preguntou se aquelo era España, e cando lle dixemos que non, que
era Portugal, preguntounos por ónde se ía a España.
¡Supoño que non viría andando dende China!!!. Fotos
aquí. Máis
fotos de Portugal aquí.
11-09-2005: Ruta corta,
circular, por cerca de Carballiño. 10 km. 5 rillamillas. Un comenzo
suave para recomenzar sen traumas as nosas fermosas andainas
Domingo, 26 de xuño
de 2005. Andaina de Carballiño á Madalena, rematando con
currascada. Andiveron dez, máis ou menos. Pero para comer estabamos
cerca de trinta. Foi un día marabilloso. O churrasco estaba moi
rico. ¿Quén o cociñaría?. A sombra dos carballos
daba fresco. A xente estaba contenta. Estivemos na gloria. ¿Queredes
velo? Fotos aquí.
E con esto rematou a temporada, por este ano. En setembro retomaremos
as andainas.
Esta derradeira etapa cóntase
así no foro: "A ruta deste domingo levounos deica a Madanela,
pasando por Veiga, a Costiña, Madarnás, a Esgueba, Pena
das Avespas, Ramil (pobo deshabitado onde vimos unha lerme de medio kilo
negra coma o medo), Pico da Peniza - fixemos un alto para osixenar e mirar
as fermosas vistas- e xa baixando cara a Madanela a compañeira
Rosa levounos a ver a Casiña da Moura, un abrigo natural cheo de
enerxias, coido que positivas, por que sentarse ali en silencio e mirar
o Val do Arenteiro reconforta grandemente. Xa no santuario da Madanela
fixemos o xantar de peche da tempada, donde se achegaron os que non diron
madrugado para camiñar e os lesionados(o final da tempada foi duro)
¿A comida? a fartar: viño do Ribeiro, auga da Madanela,
doces de Juan (salirolle moi bos), o dia bárbaro, a compañia
cojo-(algun)-nuda ¿que como o pasamos? pois si, BEN". Xa vedes
que o comentario é fantástico, como son sempre os do "cronista".
Domingo, 5 de xuño
de 2005. Participamos na 6ª andaina
da Serra do Xurés. O Andainas
puxo este comentario no foro: "Sorprendente!!!, FRANCAMENTE SORPRENDENTE!!!.
Foron 17 km, de morte, pero ao remate déronse conta deles do mellor
xeito posible, non sin certo esforzo e suando arreo a camiseta, pero quedou
o pavillón alto, sobre todo por parte dos nosos rillamilas "punteiros",
que nada máis sair xa puxeron toda a "carne no asador"
e enfiaron a senda dende Cela deica Alvite, logo a Salgueiro (onde xa
non vive naide, pese a que a Consellería de Medio Ambiente está
a rehabilitar o pobo), para rematar no centro de interpretación
da serra do Pisco, a menos de medio kilometro da fronteira con Portugal.
A pesar de sair con casi unha hora de retraso, os punteiros xa estaban
no alto do Pisco as 12,30 e os que máis tarde chegamos, fixémolo
perto das 14,30. Pero con todo cando chegam,osúltimos a xantar
ao camping de Muiños inda quedaba galufo de arreo e viño
para acompañar. Polo demáis, bastante ben a organización
a cargo de o concello de Muiños xunto con Redonet deportes, e coa
co